Grimlachjes gemeentebelangen leeuwarden Gijs Jacobse
Grimlachjes

grimlachjes
grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Presentation3
Presentation3
Presentation3
Presentation3

archief  2010

grimlach van nabij

Terugkijkend op de eerste maanden na mijn terugkeer in de gemeenteraad moet ik concluderen dat het schrijven van Grimlachjes qua frequentie sterk is teruggelopen. Dat is begrijpelijk. Hoewel er boven dit stukje altijd staat dat het om mijn persoonlijke mening gaat, is het toch moeilijker om "vrijblijvend" te kunnen beschouwen. En in de gemeenteraad gaat het niet om mijn mening, maar om uw mening. Als gemeenteraadslid vorm ik pas als laatste de mening (en het is dan vaak niet zinvol om achteraf nog een stukje te schrijven). Ik vind namelijk dat je open aan een debat in de gemeenteraad moet beginnen. Wat heeft het immers voor zin om het gesprek met de burgers, met andere partijen en met het college aan te gaan als je mening al vaststaat? Dan kunnen we beter gelijk gaan stemmen. Iedereen in de politiek kan je ook gelijk vertellen dat het deksels lastig is om op een eenmaal ingenomen standpunt terug te komen. Waarom dat zo is weet ik niet, maar dan ben je meteen een draaikont o zo. Wil je dus in je besluitvorming alles mee kunnen wegen, dan moet je dus in het begin van het debat terughoudend zijn. Dat maakt het vaak moeilijk om een Grimlachje te schrijven. Een en ander betekent niet dat er niets meer te grimlachen valt. Ik ben dan ook vast voornemens om zo nu en dan een grimlachje te blijven schrijven.

Kerst 2010

Voor veel mensen breken er donkerder tijden aan. De crisis zal zich in 2011 vrijwel voor het eerst ook echt laten zien in de portemonnee van de burger. Hoger premies en eigen bijdragen voor de zorgverzekering, versobering en hogere eigen bijdragen voor de WMO, meer zelf betalen voor studie en kinderopvang en ga zo maar door. Waar veel mensen hun inkomen niet zien stijgen betekent het dus dat we moeten bezuinigen op van alles om de eindjes aan elkaar te knopen.
Juist kerst maakt ons er op attent dat op zulke momenten niet welvaart maar welzijn veel belangrijker is. Het omzien naar elkaar, het aandacht hebben voor elkaar in Gezin, familie, en in andere sociale verbanden is wat er uiteindelijk toe doet.
Dat is makkelijk gezegd zo. Immers het deelnemen aan die verbanden is niet zonder kosten. En je wilt niet altijd diegene zijn die krijgt, maar ook wel eens diegene die geeft. Daarbij komt dat de verschillen door de grote materiële keuzes wel heel nadrukkelijk geëtaleerd worden. De een heeft alles, werkelijk alles, en de ander heeft (vrijwel) niets. Leg dat je kind maar uit.
Kerst moet ons het licht laten zien, het pad beschijnen, waarlangs we de problemen kunnen beheersen en toch iedereen mee kunnen laten doen. In de gemeentepolitiek moet steeds voorop staan dat we het over mensen hebben. Kwetsbare mensen vaak. Bij alle versoberingen die in voorzieningen nodig zijn om ze betaalbaar te houden moeten we steeds een menswaardig bestaan kunnen blijven garanderen. Mensen kunnen laten geloven in een (goede) toekomst. Geen botte bijl methodes dus, maar zorgvuldige en daaraan afgewogen keuzes maken. Zorgen dat het licht ook na kerst niet uitgaat.


Het belang van ...

Niet het belang van Cambuur is bepalend voor de vraag of de gemeente een taak heeft ter overbrugging van de liquiditeitsproblemen. Het is het belang van Leeuwarden en de inwoners van Leeuwarden die hier bepalend voor zijn. Bijvoorbeeld economische belangen. Het hebben van een BVO is, net als het hebben van een schouwburg, een belangrijke vestigingsfactor en onderdeel van het full-service city zijn Ook de ontmoetingsmogelijkheid voor lokale ondernemers in de zakenclub is van economisch belang. Wie kijkt naar het wat vager begrip " maatschappelijk belang", constateert dat Cambuur zorg draagt voor vele stageplaatsen voor onderwijsinstellingen (ze heeft daarvoor zelfs een landelijke prijs gekregen), veel doet aan acties ten behoeve van goede doelen en vermaak geeft aan ouderen en jongeren uit groepen die je niet zo snel in de schouwburg ziet. Rond 4000 inwoners uit Leeuwarden zijn vaste bezoeker. Kijken we naar het "topsport-klimaat", wat dat dan ook wezen mag, dan is Cambuur nadrukkelijk in beeld als stimulator van de amateurvoetbalclubs in de regio.
Leeuwarden is mijn inziens gebaat bij het in stand blijven van Cambuur.

Neemt niet weg dat de gemeentelijke rol bij BVO's een terughoudende moet zijn. Al was het maar omdat we binnen de rare Europese regels moeten blijven.
De economische crisis treft de sectoren Cultuur en Sport altijd het eerst en het hardst.
Het zijn uitgaven waarop mensen kunnen bezuinigen. Bedrijven kijken bij een crisis ook het eerst naar de sponsorcontracten en bijzondere personeelsregelingen (stoeltjes).
Waar in ons land de inkomsten ineens fors kunnen zakken is het, gelet op ons rechtssysteem, niet altijd mogelijk de contractuele verplichtingen op zo'n korte termijn aan die nieuwe omstandigheden aan te passen. Een financieringsprobleem ligt dan snel op de loer. Zeker waar banken zeer terughoudend zijn geworden bij het tijdelijk financieren van liquiditeitsproblemen.
Bij Cambuur komt nog dat ze zich afhankelijk heeft gemaakt van een projectontwikkelaar en dat juist in de bouw er grote problemen zijn.

In zo'n situatie moet beoordeeld worden of een, in omvang beperkte, tijdelijke garantiestelling uitkomst kan bieden. Kernvraag die dan beantwoord moet worden is of er zicht is op een sluitende exploitatie die gebaseerd is op de gewijzigde economische situatie en vooruitzichten. Indien dat laatste het geval is zou het niet van wijsheid getuigen om Cambuur failliet te laten gaan. Zeker waar geen zicht is op het feit dat er , al dan niet in betere tijden, weer een BVO in Leeuwarden zal worden opgericht. Echter op moment dat er geen zicht is op een sluitende exploitatie is het niet wijs om, op kosten van de gemeenschap, het bestaan van Cambuur enkel te rekken.


De Tall Ships Race

Vanuit een soort Pavlov-reactie viel men deze week over het besluit van de Harlinger gemeenteraad om geen € 400.000 beschikbaar te stellen voor de komst van de Tall Ships Race. Het is interessant om je dan af te vragen wat zouden wij in Leeuwarden gedaan hebben in zo'n geval.
Twee vragen moet je dan stellen; Wil ik zo'n bedrag vrijmaken voor het beleidsdoel (en dat is niet hetzelfde als de activiteit) en ( vraag twee) is deze activiteit dan het beste middel.
Omgerekend naar Leeuwarder verhoudingen moeten we er een nulletje achter zetten. Voor Harlingen is, ik doe niet meer dan een gok, € 400.000 net zo veel als voor Leeuwarden € 4 mln.
De eerste vraag is dan zou ik 4 mln. willen vrijmaken voor promotie van de stad. Immers ik maak uit de berichten op dat het primair belang zou zijn "de gemeente op de kaart te zetten". Die keuze moet dus afgezet worden tegen andere wensen. Meer voor jongeren en of ouderenbeleid, maatschappelijke opvang, infrastructuur, sport, cultuur etc..
Laat ik maar eerlijk zijn, ik denk niet dat ik, in een tijd waarin op van alles bezuinigd moet worden, 4 mln. beschikbaar zou stellen voor extra promotie.
Als je van mening bent dat promotie dat geld wel waard is. Dan moet je je afvragen hoe kan ik het meeste effect krijgen voor mijn geld. Nu gaat het hier om "De Tall Ships Race". Wellicht dat u nog weet welke plaats vorig jaar de eer kreeg om als wedstrijdplaats te mogen fungeren, maar ik had van de race nog nooit gehoord. Het insteken op promotie op basis van dit soort evenementen is ook risicovol. Als het kabinet op vallen staat die dag of er is iets anders van wezenlijk belang, is het niet ondenkbaar dat er vrijwel geen media-aandacht voor het evenement is.
Ik ben er vrijwel zeker van dat als je zoveel geld aan promotie van je gemeente wilt besteden een marketingdeskundige je niet zou adviseren dat geheel in te zetten op dit evenement.
Kortom, vanuit het gegeven dat een gemeenteraad zuining en doelmatig moet omgaan met het geld dat het van de burgers moet beheren is het besluit van de gemeenteraad van Harlingen goed verdedigbaar.


Cambuur heeft de wind niet mee .

Nee, nu doel ik even niet op de sportieve prestaties van de afgelopen weken, want ik ben geen sportcommentator. Ik bedoel natuurlijk de financiële perikelen. De "Old boy's" hadden bedacht dat de club weer financieel gezond gemaakt zou kunnen worden door, even kort door de bocht, de bouw van woningen rond het stadion. Later werd dit plan verruimd door het plan het totale stadion te verplaatsen en op het totale terrein woningen te plaatsen. Los van het feit of dit goed was voor de buurt en enkel kijkend naar het financieel belang van Cambuur leek dat, zoals men dat tegenwoordig noemt, een strak plan. Niemand heeft toen ook maar een moment stilgestaan bij de mogelijkheid dat er een bankencrisis, en daaropvolgende economische recessie zou komen.
De Projectontwikkelaar die dit plan eerst warm omarmde, ziet inmiddels het zwerk drijven. De vraag naar woningen is ingestort, de verkoopprijzen navenant gedaald, en de financieringskosten van het project zijn fors gestegen. Nog los van de vraag of de projectontwikkelaar überhaupt nog iets ziet in het project, heeft deze op zijn minst belang bij tijdrekken en, voor wat betreft de aankoop van gronden van de gemeente, lagere kosten. Of van uitstel uiteindelijk ook afstel zal komen is voor Cambuur niet meer relevant. Alleen uitstel kan haar al fataal worden.
Ook de bouw van een nieuw stadion is door de recessie eigenlijk op korte termijn onmogelijk (en ongewenst) geworden. Zo'n stadion kan alleen als je er zo'n 25.000 m2 aan commerciële ruimtes (winkels en kantoren) aan knoopt als financiële dragers. Gelet op de huidige leegstand zit op korte termijn niemand op die extra vierkante meters te wachten.
Tot slot hebben vele bedrijven de crisis aangegrepen om eens flink te bezem te halen door allerlei sponsorcontracten en jaarkaarten voor personeel en relatiebeheer. Waar de gewone man zijn inkomsten ziet teruglopen en zijn uitgaven aan bijvoorbeeld ziektekosten en energie ziet stijgen, zal die wellicht ook op kaartjes voor Cambuur bezuinigen. Allemaal slecht nieuws voor de BVO. Nee, nog los van het sportieve. Cambuur heeft de wind niet mee.


Een claim van een miljoen verzwijgen kan gewoon niet.

Het getuigd van grote politieke moed of politieke domheid om een extra bijdrage van rond een miljoen euro aan stadsschouwburg De Harmonie aan de gemeenteraad te melden via opneming in de lijst van uitzettingen en inkrimpingen die als bijlage ergens in het bijlagenboek behorende bij de begroting zit. Hoe dan ook je weet als wethouder in beide gevallen dat je in aanvaring komt met de gemeenteraad.
Wat is er gebeurd. Door de economische recessie zijn de bezoekersaantallen van De Harmonie teruggelopen. Dat is niet verrassend. Dat is voorspelbaar. Ik schreef zelf daarover eerder al het grimlachje " Kunnen we De Harmonie wel sluiten" .
Het feit dat je van het bestuur van de Harmonie het verzoek krijgt om " wat extra over te maken" had je dan ook kunnen zien aankomen. Dat verzoek kwam, naar nu blijkt, ook en al op 10 maart 2010.
Een ambtelijk advies om rond een miljoen extra over te maken lag er in ieder geval al op 12 april 2010, want het college heeft de raad op dinsdag 21 september 2010 een brief gestuurd waarop de datum "op 12 april 2010 verzonden" nog stond (wel eerlijk- niet handig om de datum niet aan te passen). Op 25 mei neemt het college een al dan niet voorlopig besluit. Dit blijkt pas uit de besluitenlijst van de collegevergadering van 21 september 2010. Op vrijdag 17 september hebben de raadsleden voor het eerst vertrouwelijk kennis kunnen nemen van de strekking omdat ze toen de (toen nog vertrouwelijke) begrotingstukken kregen met daarin de "verstopte" uitzetting van een miljoen. Ruim een half jaar heeft "De Raad" van het verzoek van De Harmonie dus niets geweten. Nog los van het feit dat je de gemeenteraad al dan niet vertrouwelijk even had kunnen bijpraten,
waren er toch tal van, laat ik zeggen "natuurlijke momenten" om het verzoek, en hoe je daar mee omgaat, even te melden.
Zo heb ik op 7 april 2010 tijdens het vragenuurtje voor de behandeling van de jaarrekening met ambtenaren gesproken over de financiële situatie van "De Harmonie". Nu kan ik me voorstellen dat ambtenaren toen niets gezegd hebben, maar ik ben er ook van overtuigd dat de wethouder wel geïnformeerd wordt over wat er tijdens dat vragenuurtje gevraagd wordt en dus de kans had om actief info te geven. Op 14 april 2010 ( ja, dat is 2 dagen na de datum van de brief die niet verzonden is) hebben VVD en NLP vragen gesteld over De Harmonie tijdens de behandeling van de Jaarrekening in de commissie. Toch een uitgelezen moment voor de wethouder om informatie te geven. Ook deze kans is niet benut.
Het is voor de gemeenteraad van het grootste belang om goed geïnformeerd te zijn. Hoe kunnen we beleid vaststellen, of het college controleren, als we er niet klakkeloos van uit kunnen gaan dat alle claims of grote verandering in het risicoprofiel bij ons bekend zijn. Een wethouder die relevante informatie (en een claim van een miljoen is moeilijk irrelevant te noemen) achter houdt speelt met zijn politiek bestaan. Dat is zoals gezegd of moedig, of dom. Wethouder Diks heeft heel wat uit te leggen en zal vooral vaak en oprecht sorry moeten zeggen, beterschap moeten beloven, om er, om in voetbaltermen te spreken, met een officiële waarschuwing van af te kunnen komen.


Geef agent zijn beroep terug.

Het gebruik van boetes voor het vullen van de schatkist is al enige jaren geleden ontstaan toen er tussen korpsen en ministerie zogenaamde "prestatieovereenkomsten" werden gesloten. Ik weet nog dat ik in de gemeenteraad toen zei dat hiermee de politieagent werd gedegradeerd tot tollenaar.
De toenmalige burgemeester (en korpschef) Margaretha de Boer was over die opmerking toen zeer verbolgen. Ik moest daar weer aan denken toen de afgelopen weken bekend werd dat de minister de boetes wil verhogen puur en alleen om meer geld binnen te krijgen. En ook toen ik in de raadscommissiestukken voor de komende week bij de doelstellingen van het gemeentelijk handhavingsbeleid las dat het innen van parkeerboetes een zeer hoge prioriteit had als het gaat om de inzet van ambtelijke capaciteit bij de gemeente. Het middel is doel geworden.
Dat is niet alleen vervelend voor diegene die de bekeuring krijgt, maar ook voor diegenen die de boete geeft.
Een politieagent wil zijn leven (soms letterlijk) inzetten om bij te dragen aan de veiligheid van anderen in onze samenleving. Hij of zij verdient daarvoor ons aller respect. En juist dat respect komt onder druk te staan als we er niet meer van uit mogen gaan dat die agent ons bekeurt vanwege ons onveilig gedrag, maar omdat hij geld in het laatje moet brengen.
Voor veel agenten zijn het in mijn ogen ook gescheiden trajecten. "Vanmiddag ga ik even bekeuringen uitdelen want ik heb mijn quotum nog niet gehaald". Men gaat buiten spitstijden naar een punt waar men bijvoorbeeld vaak iets te hard rijdt (lange vierbaansweg met vrijliggende fietspaden en weinig kruispunten waar je maar 30 of 50 mag) om even in een uurtje zoveel mogelijk te bekeuren. Punten waar het iets te hard rijden op dat moment geen enkel risico oplevert voor de veiligheid. Op dat momenten zie je mensen wat meewarrig, of vol medelijden, die agenten bekijken.
En dat is niet goed. Geef de agenten hun beroep weer terug. Laat ze zich weer bezig houden met het bevorderen en handhaven van de veiligheid. En natuurlijk als mensen zich onveilig gedragen en anderen met hun gedrag in gevaar brengen moeten ze daar ook voor gestraft worden en dat mag ook door ze te treffen in hun portemonnee. Daar heeft iedereen respect voor. Toch?


In blijde verwachting?

Het college van Boarnsterhim heeft aangegeven hoe ze denkt dat die gemeente op moet gaan in de buurgemeenten. Ze heeft daarbij gekozen voor eenvoud en logica. Het opsplitsen van de gemeente in min of meer twee delen en deze toevoegen aan twee buurgemeenten is als het gaat om fusiekosten als gevolg van het opsplitsen en samenvoegen van allerlei bestanden en personeelsleden veruit te verkiezen boven een opknippen in vele stukjes. Iedereen weet namelijk hoe meer stukjes een puzzel heeft, des te moeilijker (en vaak duurder) die puzzel is. Leeuwarden is een van die gemeenten die een groot stuk van Boarnsterhim zou moeten opnemen. Met dit voorstel van het college van Boarnsterhim heeft de conceptie plaatsgevonden van de geboorte van een nieuwe stad. De grote vraag is; Bent u nu in blijde verwachting? Een van de vragen die in de stemwijzer bij de gemeenteraad van Leeuwarden was opgenomen ging over de wenselijkheid van gemeentelijke herindeling. Tweederde van de invullers gaf aan dat herindeling onnodig was en dat men moest volstaan met een betere samenwerking. Slechts rond 1 op de 7 vond dat herindeling gewenst was. Nu is de stemwijzer geen referendum, maar bij gebrek aan beter moet ik het er maar mee doen. Overigens is het voor slechts weinigen een belangrijk onderwerp. Je mocht extra gewicht toekennen aan de vragen en de vraag over de herindeling is het minst aangegeven als "van extra belang" voor het bepalen van de stem bij de verkiezingen. Duidelijk is mijn inziens dat een groot deel van de Leeuwarders sceptisch is ten opzicht van de herindeling. En dat is terecht. Groter is niet altijd beter.


Een nieuw vergaderjaar in een nieuwe jas.

Wat trouwere lezers van grimlachjes zal het direct zijn opgevallen. Grimlachjes heeft een nieuwe jas gekregen. Na al die jaren was het tijd voor een ander beeld. Helaas heb ik niet alle oude Grimlachjes meer. Waar Grimlachjes uit het verleden eenvoudig te vinden waren staan ze weer op deze website in de archieven. Uiteraard blijf ik zoeken. Maar oude computers en oude programmasoftware maken dat niet makkelijk. De oude jas heeft heel wat meegemaakt. Wat viel er toch veel te grimlachen in Leeuwarden. Ik hoop uiteraard dat ook op de nieuwe jas veel stof zal neerkomen die aanleiding geeft voor een commentaartje. De uitkomst van de verkiezingen in maart, waarin er qua samenstelling van het college niet veel veranderde en de komende bezuinigingen doen me vermoeden dat er ook de komende tijd veel te grimlachen zal zijn. Ik hoop alleen maar dat ik iedere keer de tijd zal vinden om ze op te schrijven en ze met u te delen. De vakantie zit er op. Met de nieuwe jas verklaar ik het vergaderjaar 2010-2011 voor geopend.


Oud nieuws in komkommertijd?

Het is komkommertijd in politiek Leeuwarden. Dat merk je bijvoorbeeld aan het feit dat raadsleden plotseling schriftelijke vragen stellen over zaken die al lang bekend zijn.
Zo ontstond er "ineens" ophef over de hachelijke financiële situaties bij Schouwburg De Harmonie en bij Stadsherstel. Dat bij de behandeling van de jaarrekening 2009 ergens in mei van dit jaar in commissie en gemeenteraad de financiële situatie van deze zogenaamde "verbonden partijen" al bekend was weet de burger toch niet, en de pers is al lang blij dat het wat kan publiceren (ook al is het oud nieuws). De situatie bij De Harmonie was voor mij toen aanleiding om het grimlachje "kunnen we de Harmonie wel sluiten" te schrijven.
Nu zal het college op de PvdA-vragen met de strekking "is het college op de hoogte van de problemen?" ongetwijfeld niet antwoorden "ja, en dat had u ook kunnen zijn" want het college weet hoe het werkt. Ik besteed hier aandacht aan omdat ik toch zeker mag hopen dat de verbazing van de PvdA gespeeld is. Ik hoop toch dat het collegeprogramma geschreven is op basis van de juiste financiële situaties bij de verbonden partijen. Anders hebben we een groot probleem.


Stimulering woningbouw heeft geen haast meer?

Wethouder Florijn heeft het voorstel tot stimulering van de woningbouwproductie teruggetrokken van de raadsagenda. Je vraagt je af waarom?
Natuurlijk, het was een onorthodox voorstel. De partijen in de gemeenteraad hadden in de commissie de nodige vragen en opmerkingen en vrijwel alle fracties gaven aan dat ze het in de fractie nog nader zouden bespreken. Dat moet voor het college niets nieuws zijn geweest. Ook zij hebben ongetwijfeld dat proces doorgemaakt toen ze het voorstel voor het eerst kregen. Een kritische commissie op zich mag hoop ik ook geen aanleiding zijn de discussie te staken want er komen nog vele lastige besluiten die een hoop discussie los zullen maken en overleg in fractieverband nodig maken. Je mag van het college verwachten dat ze dat "gevecht" aan durft te gaan. En ik denk dat wethouder Florijn daar ook niet voor terugdeinst. Nee, de kritische houding van de fracties in de commissie kan de reden van het terugnemen niet zijn.
Ook de economische omstandigheden zijn niet verbeterd zodat het nu plotseling geen haast meer heeft. Integendeel. De bouw ligt vrijwel totaal op zijn gat. Dat is slecht voor de werkgelegenheid, het onderwijs (geen stage- en leerplekken), maar zeker ook voor de gemeente die inkomsten misloopt uit grondverkoop, bouwleges, uitkeringen uit het gemeentefonds en belastingen. Nee, ook de aangegeven redenen kunnen geen reden zijn geweest het voorstel terug te nemen.
Wat over blijft is het feit dat de meerderheid van de raad een streep zou zetten door de mogelijkheid dat ook de bouwer van appartementen op het Zaailand van de regeling zou profiteren. De argumentatie van de raadspartijen was simpel: De komst van deze appartementen hoeft niet gestimuleerd te worden want de komst ervan staat al vast. Het is ook duidelijk dat met de bouwers van het Zaailand nog wat afspraken gemaakt moeten worden. Bijvoorbeeld: "wie betaald de kosten van de latere oplevering". Ik kan niet beoordelen in hoeverre dit voorstel onderdeel is geweest van een mogelijke"deal".
Nu de raad een stokje wou steken voor de mogelijkheid om de appartementen die binnen Nieuw Zaailand gebouwd gaan worden onder de regeling te laten vallen ziet het college plotseling geen reden meer tot spoedige invoering van deze stimulatieregeling. Het is mij wat te toevallig.


De noodsprong vooruit.

De detailhandel krijgt het zwaar de komende jaren. Dat heeft veel met de Crisis te maken, maar ook zonder de crisis was dat zondermeer het geval geweest. Ten eerste worden de gevolgen van de vergrijzing voelbaar. Ouderen kopen minder dan jongeren. Ten tweede staan en stonden de vrije bestedingen al enige jaren onder druk doordat de prijzen voor energie en gezondheidszorg sneller stegen dan het inkomen. Dat betekent dus dat mensen minder overhielden als de zogenaamde "vaste lasten" voldaan waren. Ten derde is er natuurlijk de opkomst van internetverkopen.
De crisis raakt de detailhandel op twee fronten. Het eerste front is vrij helder en simpel. Mensen krijgen (nog ) minder te besteden doordat ze werkloos worden of doordat ze straks als gevolg van Rijks- en gemeentebezuinigingen meer voor alles moeten betalen.
Het tweede front is dat van het aanbod. Mensen die werkloos worden gaan voor zichzelf beginnen ( bijv. als ZZP-er of zelfstandige). In straten rond het centrum zie je dat soort ondernemingen het eerst ontstaan. Ze"handelen" wat met geen of zeer beperkte investeringen. Maar ook grote gevestigde bedrijven en ondernemingen gaan de crisis te lijf door schaalvergroting. Meer producten, liefst met een hogere marge, worden bij het assortiment gevoegd. Je ziet deze ontwikkeling bijvoorbeeld goed bij de Albert Heijn XL (Mirocenter). Maar ook in wijkwinkelcentra zie je deze ontwikkeling. Waar leegstand aan het ontstaan is proberen projectontwikkelaars deze wijkwinkelcentra door uitbreiding nieuw leven in te blazen.
Voor een gemeente als Leeuwarden kent deze ontwikkeling grote gevaren. Immers een euro kan maar 1 keer uitgegeven worden. Het gevecht om die euro van de consument zal dus ook slachtoffers eisen. En dat betekent (naast verloedering in de aanloopstraten omdat deze detaillisten niet investeren in pand en omgeving) leegstand in de binnenstad. Aan alle kanten wordt onze "parel" bedreigd.



Tijd voor huilen komt nog volop.

Deze week hebben we het collegeprogramma besproken. In het collegeprogramma staan veel mooie doelstellingen die iedereen denk ik onderschrijft. Een efficiëntere en kleinere overheid. Het meer werken met 1 loket voor al je (hulp)vragen. Inzetten op bestrijding van jeugdwerkloosheid, inzetten op duurzaamheid, inzetten op betere integratie, inzetten op uitvoeren plannen verbetering bereikbaarheid en noem maar op. Tegen al deze voornemens heb ik niets. Het zijn "open deuren".
Pas bij de financieringsparagraaf zie je waar men minder geld aan uit wil geven en waar men de inkomsten (lees de lasten voor burgers) wil verhogen. Maar, uitzonderingen daargelaten, blijft het nu nog vaag. Straks bij de concretisering van de plannen zal duidelijk worden wat er echt gaat veranderen en wat de burger er van gaat merken. Dan is het ook tijd om een mening te geven (en eventueel dus "au" te roepen. En het is echt niet zo dat diegene die het hardst (of het eerst) schreeuwt ontzien zal worden.
In mijn ogen is lastenverzwaring in zijn algemeenheid geen optie. Dat betekent bezuinigen. Dat is niet leuk en ja dat zal pijn doen. Bij de buren, maar ook bij u en bij mij. Die pijn moeten we bespreken en afwegen. Maar wel integraal graag. Dan is een echte afweging mogelijk.
Dus laten we eerst de uitwerkingen en de concrete voorstellen afwachten. Geloof me, ze zullen om te huilen zijn.


Tour de Force op sportgebied voor Leeuwarden.

De vorige keer heb ik geschreven dat "niet noodzakelijke goederen en diensten" eerder leiden onder de crisis. Maar wat betekent dat voor de sport? Voor de passieve sportbeoefening lijkt het me duidelijk. BVO's, zoals Cambuur en Heerenveen, krijgen minder sponsorgelden en minder inkomsten uit bezoekers. Maar voor de actieve sportbeoefening ligt het moeilijker. Als de eigen bijdrage voor gezondheidszorg sterk omhoog gaat, zou je ook staande kunnen houden dat mensen juist gaan sporten om zo gezond mogelijk te blijven en zo min mogelijk aan zorg te betalen. Toch zal het duidelijk zijn dat men dan kiest voor de goedkopere sporten, en wellicht voor de varianten die (vrijwel) gratis zijn. Het is bekend dat mensen met lagere inkomens minder gezond eten en leven. Vele dure reclamecampagnes zijn er geweest om juist hun tot andere gewoontes aan te zetten. Het is interessant te zien of dat nu gewerkt heeft of dat deze groep nu juist terugvalt op oude gewoontes. Mijn inschatting is dat toch ook deze sector onder druk zal komen te staan. Men zal bezuinigen op contributies en attributen. Dit komt bij een veel groter probleem van de sector, namelijk de ontgroening en vermindering van vrije tijd van veel mensen. Veel verenigingen zullen het moeilijk krijgen. Er zijn partijen die nog rondlopen met plannen voor grote investeringen in topsport en topsportaccommodaties. Het lijkt me dat die de eerste jaren de ijskast in kunnen. Sport is heel belangrijk, het zorgt voor een betere gezondheid, het bevordert integratie, het leert om te gaan met (spel)regels, het kan een uitlaatklep zijn voor energie (en agressie) en noem maar op. Om er voor te zorgen dat er voldoende sportmogelijkheden blijven, en dat deze ook voor ieder toegankelijk blijven, zal er een tour de force van de gemeente gevraagd worden.


Kunnen we de Harmonie wel sluiten?

Als we aanzienlijk meer moeten gaan uitgeven aan gezondheid, zorg, onderwijs en noem maar op en/of als we minder gaan verdienen omdat de lonen en uitkeringen omlaag gaan is Cultuur één van de eerste zaken waar op bezuinigd gaat worden. Cultuur is een "niet-noodzakelijk" goed. Theaterbezoek, concertbezoek en museumbezoek nemen fors af. We zien dat al terug in de jaarstukken van de afgelopen jaren, zeg maar sinds het begin van de crisis. Ook andere kunstuitingen gaan merken dat het crisis is. Minder deelnemers voor kunstopleidingen, minder deelname aan verenigingen (contributies besparen).
Ook vanuit het bedrijfsleven wordt de cultuur getroffen. Waar cultuur ook veel op sponsoring is gebaseerd zal men merken dat het bedrijfsleven de hand op de knip houdt. Ook zal het bedrijfsleven minder zaalruimte huren en kaartjes kopen voor personeelsuitjes etc.
De gemeentelijke overheid heeft dan twee mogelijkheden. Of accepteren dat cultuur de komende jaren op een laag pitje staat, of de subsidies fors verhogen. Nu iedereen geacht wordt te weten dat ook de gemeente Leeuwarden rond 20 miljoen per jaar moet bezuinigen ligt extra subsidiëren niet voor de hand. Sterker, cultuur is één van de weinige programma's waar de gemeente vrij eenvoudig op kan bezuinigen. Bij veel andere posten is de gemeente of gewoon doorgeefluik van het Rijk of medefinancier. Of raak je de mensen direct in de portemonnee.
Nee de sector cultuur staat zware tijden te wachten. Grote vraag is: Wie doorstaat de storm?


Doorgaan, gewoon doorgaan.

De informateur (dat is iemand die onderzoekt welke partijen het best een nieuwe stadsregering kunnen vormen) heeft een college van GroenLinks, PvdA en CDA geadviseerd. Een doorgaan van de oude ploeg dus. Ik heb toen ik dat hoorde tegen een journalist naast mij gezegd; "het is net of je opa van 93 doodgaat. Je weet dat het gaat gebeuren, maar je wordt er toch verdrietig van". De informateur koos voor de bekende en veilige weg, en dat kun je hem niet kwalijk nemen. Hij had kunnen adviseren om een partij aan de huidige coalitie toe te voegen, maar noch VVD of NLP zouden in zo'n combinatie bijwagen willen zijn en dus zeker wijziging van het beleid eisen en dan vraag je wel veel van partijen die met z'n drieën al een meerderheid hebben. Nee, dan zou je moeten aansturen op een coalitie van GroenLinks, PvdA, VVD en NLP. Daar zouden drie winnaars in zitten en een evenwicht aanwezig zijn tussen continuïteit en verandering. Voor zo'n coalitie zouden flinke onderhandelingen nodig zijn, en de uitkomst van die gesprekken zou niet gegarandeerd ook zo'n college opleveren. Ik heb bij de informateur aangegeven dat wij als NLP tot ieder gesprek bereid waren. Ik vind dat je dat aan de kiezers verplicht bent. Aan de kant zitten en roepen dat het anders moet is immers geen doel! Je moet als je de kans krijgt kijken of je doelstellingen kunt realiseren. Deelname aan het college geeft de beste kansen op realisatie van een deel van je doelstellingen. Zo werkt het nu eenmaal.
Ook voor veel kiezers is de uitkomst, denk ik, teleurstellend. Ze zijn gaan stemmen en er verandert niets.


Eerste analyse eindigt in een nare droom

De kiezer heeft altijd gelijk. Hij praat alleen al behoorlijk binnensmonds en is daardoor wat moeilijk te verstaan. Meer dan 50% is niet gaan stemmen. Gedeeltelijk omdat die mensen alles wat met politiek te maken heeft meer dan zat zijn. Dat is zeker mede een gevolg van het Haagse gedoe waarbij
de crisis misbruikt wordt om stokpaardjes er nu snel doorheen te jagen, waar een partij uit puur electorale overwegingen vlak voor de verkiezingen wegloopt en het gedrag van kamerleden die iets te veel besmet zijn geraakt tijdens hun bezoeken aan achterstandswijken en het gedrag en taalgebruik van die buurten hebben overgenomen.
Maar de schuld geheel bij de landelijke politiek leggen is te gemakkelijk. Ik denk dat ook het hele gedoe rond het project Nieuw Zaailand schade toebracht aan het vertrouwen van de burger in de locale politiek.
Zoals Cruijff al zei heeft ieder nadeel zijn voordeel. Het thuisblijven van veel kiezers heeft de partijen met een trouwe aanhang (GroenLinks, CDA, CU en in Leeuwarden ook de oude PvdA aanhang) die altijd opkomt geen windeieren gelegd. Zo kon het dus gebeuren dat juist door het wegblijven van de mensen die het beu zijn het beleid ongewijzigd voortgezet kan worden. Het kan verkeren.
In de verkiezingen hebben we er geen geheim van gemaakt dat we het goed zouden vinden als de PvdA wat minder dominant zou worden. Op zich is dat een beetje gelukt. Ze heeft nu minstens 2 partijen nodig voor een meerderheid.
GroenLinks, SP, VVD, CDA en zelfs D66 hebben in de verkiezingstijd op genante wijze aangeschurkt tegen de PvdA, als de dood dat ze na de verkiezingen niet aan de collegeonderhandelingen mee mochten doen. Mijn partij, de NLP, heeft dat niet gedaan. In de verkiezingen hebben we gezegd het zou goed voor Leeuwarden zijn als de PvdA een periode niet in het college zou zitten. Wellicht niet realistisch, maar ook wij hadden recht op een droom.
Maar Marco zong al eerder. "De meeste dromen zijn bedrog". En de dames Koster, Diks en de Vries antwoorden Marco in koor; "maar als ik straks wakker wordt naast jou dan droom ik nog".

En nu maar hopen dat dat geen nachtmerrie wordt


Van 2 naar 4

Mijn partij, de Nieuwe Leeuwarder Partij, heeft bij de verkiezingen van 3 maart 2010 een winst geboekt van 2 zetels. Helaas bleef de PvdA met 11 zetels toch veruit de grootste. De VVD werd de tweede partij van Leeuwarden met 5 zetels. De uitslag voor de andere partijen was GroenLinks 5, CDA 5, SP 2, CU 2, D66 2 en FNP 1. De Grootste partij was de partij van de thuisblijvers. Maar de helft van de kiezers heeft gestemd.
De uitslag betekent dat ik weer plaats zal nemen in de gemeentraadsbankjes.
Wie grimlacht?

College is wanhoop nabij.

Dat het gemeentebeleid en het pvda-beleid hetzelfde is hoeft niemand te verbazen. Dat PvdA wethouder Deinum zich vergist en geheel nieuwe gemeentelijke plannen niet aankondigt in de gemeenteraad maar op een partijbijeenkomst is begrijpelijk gelet op de grote mate van overeenkomst tussen beide organen. Dat PvdA wethouder Florijn zich in zijn hoedanigheid van wethouder nota's laat overhandigen in het PvdA-huis is niet netjes. Maar dat de gemeentepagina "aan de grote klok" een verkiezingssite is voor de PvdA c.s. blijft me toch verbazen. In de Huis aan Huis werd afgelopen week een geheel in kleur uitgevoerde pagina "aan de grote klok"aan de collegepartijen beschikbaar gesteld.
Het college legt, zo is het excuus, verantwoording af. Dat is dikke onzin want het college weet drommels goed dat het college verantwoording aflegt aan de gemeenteraad en de gemeenteraad verantwoording aflegt aan de kiezer.
Maar blijkbaar hebben de wethouders er weinig vertrouwen in dat hun partijen dat een beetje kunnen doen, dus voor de zekerheid maar met gebruikmaking van het professionele voorlichtingsbureau van de gemeente en op kosten van de gemeenschap een paginagrootte advertentie gemaakt. Hoe wanhopig ben je?
Heel toevallig daarbij is dat twee weken voor de verkiezingen, komende woensdag, als laatste de beurt is aan PvdA-lijsttrekker Florijn. Over hem wordt nog even, op onze kosten, een "het beste van…" geschreven en vervolgens geplaatst op de mededelingensite van de gemeente. De blunders zullen er niet instaan en daar mag u dankbaar voor zijn want anders hadden we voor vele pagina's moeten betalen.
Het spreekwoord zegt: Goede wijn behoeft geen krans. Blijkbaar is de wijn die het college geschonken heeft zo slecht dat er op de meest bizarre en unfaire wijze reclame voor moet worden gemaakt. Op het stadhuis is men blijkbaar de wanhoop nabij.


Kleintje pils teveel

Waar iedereen het volledig democratisch recht heeft met een partij aan verkiezingen deel te nemen, mag je ook verwachten dat men serieus met dat recht omgaat. Soms vraag ik me echter af wat de reden is voor deelname. Is het feit dat gemeenteraadsleden bij de SP hun raadsvergoeding af moeten dragen aan de partij een voldoende politieke reden? Inhoudelijk zijn de officiële SP en de SP voor niet vrijwilligers het immers volstrekt eens.
De "partij" student058 geeft aan dat ze zich uitsluitend bezig wil houden met studentenbelangen. Wat doet ze dan in de 99,9% van de gevallen dat het niet over studenten gaat? Blijft ze thuis (of in de kroeg)? Student058 is ook niet ontstaan vanwege onvrede.De kennelijke staat van opwinding van hun lijsttrekker laat zich dan ook goed verbergen achter een kleintje pils op de poster.
Even voor de goede orde, een gemeenschap als Leeuwarden waar veel studenten studeren, en voor een paar jaar soms wonen, moet je met deze groep uiteraard rekening houden. Maar dat geldt ook voor andere groepen zoals senioren (senioren058?) of eenoudergezinnen (eenoudergezinnen058?), ondernemers(ondernemers058?), mensen zonder werk (werklozen058?) en ga zo maar door. Een samenleving, het woord zegt het al, omvat vele groepen en belangen. Een partij hoort, liefst in overleg met die samenleving, een visie voor die samenleving te hebben. Waar staan we nu en waar willen we naartoe. Daarvoor geldt wel "niet meer en niet minder".


Cultuur is niet in geld uit te drukken.

Volgens een onderzoek geeft Leeuwarden weinig geld uit aan Cultuur. Dit soort uitkomsten van onderzoeken wordt vaak gebruikt om meer geld te verkrijgen voor bepaalde doeleinden. Het lijkt me dus goed het onderzoek te wantrouwen.
Ten eerste wordt in dit soort Benchmark (vergelijkende) onderzoeken vaak appels met peren vergeleken. Een voorbeeld. Als we geld in de vorm van subsidie geven aan locale omroep Mercurius zou dat op de begroting Cultuur komen te staan. De gemeente geeft echter maar een beperkte subsidie, maar een groot deel van het communicatiebudget van de gemeenteraad wordt wel besteed bij Mercurius voor het inkopen van zendtijd. Dat staat echter niet op de begroting bij Cultuur, maar bij bijv. Politiek bestuur. De wijze waarop je het in de boekhouding verwerkt vertroebelt dus de vergelijking.
Ten tweede zegt het niets over de levendigheid van Cultuur. In Leeuwarden kennen we gelukkig nog veel cultuurwerk dat draait op vrijwilligers. Dat staat nergens in de (financiële) boeken.
Ten derde zijn veel kosten in het Noorden (bijv grond, maar ook lonen) lager dan in andere gebieden/steden. Ook dat zegt dus iets over geld, maar niet over de hoeveelheid Cultuur.
De komende jaren moet er voor miljoenen bezuinigd worden door de gemeente. Cultuursubsidies zijn een van de weinige posten waarop de gemeente kan bezuinigen. De komende jaren zal er dus op deze post bezuinigd gaan worden. Iedere partij die anders beweert draait je een rad voor de ogen.
Er kan mijn inziens ook bezuinigd worden. En dat hoeft dan volgens mij nog niet eens de activiteiten te raken. Bezuinigingen moeten gevonden worden in minder gebouwen en samenwerking. En ja, misschien ook wel in meer vrijwilligers en minder management.
Cultuur hoeft niet duur te zijn. Onze cultuur is dat we met weinig geld veel activiteiten weten te realiseren. Toch?



De Schuivers

Nu ik zo aan het eind van het jaar zie hoe wagens met grote schuivers de wegen van Leeuwarden enigszins sneeuwvrij proberen te maken zie ik in een oogopslag het Leeuwarder politieke jaar. Want sneeuwschuivers ruimen het probleem (de sneeuw) niet op, maar schuiven de troep vooruit en aan de kant.
Het College heeft het afgelopen jaar ook haar paadje schoongeveegd door de problemen die er zijn en komen voor zich uit te schuiven in de hoop dat ze, net als de sneeuw, als het weer mooier wordt (en warmer) vanzelf verdwijnen (als sneeuw voor de zon).
Alleen de leuke dingen deed het college nog. Alle vervelende beslissingen werden voorzien van zinnen als " dat moet bij de collegeonderhandelingen na de verkiezingen maar opgelost worden".
Hoewel ik dit gedrag niet van moed en daadkracht vindt getuigen, heeft het ook zijn voordelen. Ieder nadeel heeft immers zijn voordeel. We moeten maar denken dat ze met niet beslissen ook de verkeerde beslissingen niet nemen. We doen aan schadebeperking.
Na de verkiezingen van 3 maart kan dan een nieuwe raad waarvan ik hoop dat hij toch een andere samenstelling zal kennen dan de oude beslissingen nemen die voor u en mij zo belangrijk zijn. Vragen als; Gaan we bezuinigen, en zo ja waarop, of de lasten verhogen; Gaan we investeren in steen of in mensen en activiteiten; gaan we met of over u besluiten.
Want uiteindelijk bestuurd de kiezer de Grote Schuifmachine, ook al is het niet meer per computer maar gewoon met een potlood.


Bij het overlijden van Hendrik ten Hoeve

Hendrik was als ras pvda-er een echte aanhanger van op ideologie gebaseerde partijvorming. Van lokale partijen moest hij dan ook niet veel hebben. Toen de Nieuwe Leeuwarder Partij ontstond en in de gemeenteraad kwam had hij daar geen goed woord voor over.
Toch hebben we vaak zij aan zij tegen projecten gestreden.
Laatste was het project Nieuw Zaailand, waar Hendrik binnen de PvdA-fractie als een van de weinige, zo niet de enige, fel tegen ageerde.
Er ontstond waardering wederzijds in de loop der jaren.
De laatste jaren ging zijn gezondheid, zijn kracht en energie, steeds verder achteruit. De strijdlust kwam steeds minder vaak naar boven. Hij verlegde zijn terrein steeds meer naar het verhalen vertellen over Leeuwarden, zijn Leeuwarden. Ik ging zelf ook regelmatig naar bijeenkomsten om van hem de annekdotes te horen. Prachtige momenten waren dat.
Hoewel je iedereen natuurlijk een mooie en lange levensavond toewenst, gunde je dat Hendrik ten Hoeve zeker. Het heeft niet zo moge zijn.
Het was een bijzonder mens, en dat was hij.