Grimlachjes gemeentebelangen leeuwarden Gijs Jacobse
Grimlachjes

Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes
Grimlachjes

archief  2006

Het jaar van het plein

Wie terugkijkt op Leeuwarden in 2006 kan niet om het plein heen. Nieuw Zaailand, het grote project dat, hoe dan ook, de Leeuwarder binnenstad sterk zal doen veranderen.
Eerst door de gemeenteraad met nipte meerderheid aanvaard. Vervolgens voorgelegd aan de bevolking in een referendum met een onmogelijke vraagstelling. Een referendum dat op techniek ongelding werd verklaard. Een nieuwe raad die in meerderheid de uitkomst van het referendum derhalve volledig negeert. Een gemeenteraad die in sneltreinvaart de bestemming van de oude museumpanden wijzigt. En vervolgens een provincie die met krappe meerderheid ook het groene licht geeft. Nee, geen maand in 2006 was het project niet dominant in het nieuws. Zelfs in de laatste week van 2006 waar in de bevolking voorbereidt werd op optimalisatievoorstellen rond Nieuw Zaailand. Voor de niet ingewijde, optimalisatie betekent dat je het project versobert in uitvoering of aanpast om de opbrengsten te verhogen.
Wat ik, terugkijkend op de vele discussies, het meest jammer heb gevonden is dat op de vele inhoudelijke vragen nooit inhoudelijk is ingegaan.
In de politiek, dus ook in Leeuwarden, gaat beeldvorming steeds meer boven inhoudelijke argumenten. Hoewel veel politici in het openbaar steeds aangeven het inhoudelijk debat te willen past dit blijkbaar niet meer in een door (massa)media gedomineerde democratie (ook wel mediacratie genoemd).
Gevolg is dat we met een "op hoop van zegen" beginnen aan een avontuurlijke reis, die gebaseerd is op de verwachtingen die gewekt werden in de brochure van het reisbureau.
Ook de komende jaren zal het project Nieuw Zaailand nog regelmatig in het nieuws zijn. Niet alleen tijdens de bouwwerkzaamheden, maar ook als het al jaren klaar is. Dan zal men ook nog vaak terugdenken aan 2006 "het jaar van het plein".



Wat mag een politieke belofte kosten?

Rare vraag misschien maar wel actueel. Ik doel op de discussie rond de verhuizing van voetbalclub FVC. Eerst echter even de kaders schetsen. Ook locale politici doen wel eens toezeggingen waardoor zaken een vreemde wending krijgen. Na het breken van de belofte van de PvdA dat er niet gebouwd zou worden in de Bullepolder nabij haar bolwerk Lekkum werd niet nagelaten de PvdA als onbetrouwbaar neer te zetten. Dit trauma bij de PvdA heeft er vervolgens toe geleid dat de PvdA jarenlang de komst van een gebruikersruimte in de Oranjewijk heeft geblokkeerd. De PvdA was zelfs bereid honderdenduizenden euro's meer te betalen en veel meer overlast toe te staan om de gebruikersruimte op een boot te doen plaatsvinden op 50 meter afstand van de wijkgrens om de toezegging aan de Oranjewijk (in ieder geval op papier) gestand te doen. En ik spreek nog niet eens over de tonnen die het zoeken en bespreken van andere locaties heeft gekost.
Bij de verhuizing van FVC dreigt nu hetzelfde te gebeuren. Doordat PvdA-wethouder Den Oudsten een deal sloot met een groot zuivelverwerkend bedrijf moest de, op het achtergelegen en verouderde sportcomplex op dit industrieterrein goed florerende, voetbalclub Blauw-Wit uitgekocht worden en verhuizen. Uiteindelijk is tegen een gigantische prijs voor Blauw-Wit een modern sportpark aangelegd aan de Drachtsterweg. Dit wekte wrevel bij FVC die op het sportpark Froske Polle had gehoopt te kunnen profiteren van de kinderrijke buurten Aldlan en Camminghaburen maar daar niet in geslaagd was en een noodlijdend bestaan begon te lijden. Wellicht mede (zoiets is nooit hard te maken) vanwege de zorg om de groei van het christelijke Blauw-Wit ten koste van de "openbaren" lieten een aantal partijen zich verleiden tot een toezegging aan FVC dat deze ook gehuisvest zou worden op het nieuwe sportcomplex.
En daar zitten we nu mee. Van af het begin was duidelijk dat het problematisch zou worden om beide verenigingen te huisvesten, maar dat het onmogelijk zou zijn kon ook niet worden vastgesteld. Wethouder Hafkamp (GroenLinks) bleef daarom vasthouden aan verhuizing, mede onder druk van pvda en VVD. Inmiddels lijkt haar opvolger Florijn (PvdA) overtuigt van de onmogelijkheid en wil hij kijken naar andere mogelijkheden. Echter net als bij de gebruikersruimte kiest de PvdA liever voor het uitgeven van heel veel extra geld en het veroorzaken van overlast. Immers er is aan FVC een toezegging gedaan.
Ik wil politici, mede namens veel burgers, verzoeken voorzichtig te zijn met toezeggingen. Het kost me en hun namelijk heel veel geld. Het lijkt me verstandig dat ze steeds toevoegen; we doen die toezegging met de huidige wetenschap en onder de huidige omstandigheden. Als de wereld veranderd moeten partijen niet krampachtig vasthouden aan beloftes uit een (oud) verleden. Er is zoiets als voortschrijdend inzicht. Dat kan de burger best begrijpen.

Prins Bernard Hoeve doet naamgever eer aan.

U weet het misschien nog niet maar de gemeente wil haar aandelen in het FEC verkopen aan de Prins Bernardhoeve. Bent u daar blij mee? Ik heb nog wat vraagjes als simpele burger, maar eerst wat mijmeringen. Ik heb de (twijfelachtige) eer gehad in een ver verleden lid geweest te zijn van de commissie marktwezen en Frieslandhal, zeg maar de beheerscommissie. Het was nog in de jaren 89-90 van de vorige eeuw. Ik herinner me nog goed mijn eerste aanvaring met Schotsman en wethouder Here. In die tijd was het bij de Frieslandhal gebruikelijk dat men van winstgevende projecten ik geloof 20% van de (vaak zeer geringe) winst reserveerde voor toekomstige verliezen terwijl 1 op de 2 projecten forse verliezen lieten zien oplopend tot honderd duizenden guldens.Toen ik kritische vragen stelde over deze bedrijfseconomische gang van zaken keek men mij kwaad aan en meldde mij "het is ook niet de bedoeling om winst te maken".
Ook later en nu laat men zien dat winst maken niet belangrijk voor de gemeenschap was en is. In 1992 brengt de gemeente € 4,36 miljoen in en de Prins Bernard Hoeve (PBH) € 1,36 miljoen.
De gemeente krijgt als dank voor het feit dat zij, zeg drie keer zoveel betaalde als de PBH, 40% van de aandelen en de PBH 60%.
Het feit dat de gemeente het lidmaatschapsrecht van de WTC-organisatie (€ 227.000) heeft betaald is nooit verrekend, maar wel zijn de verliezen met de gemeente afgerekend.
Nu stelt de PBH verkoop aan haar van de aandelen van de gemeente voor € 3.3 miljoen als voorwaarde voor het investeren in het FEC van minstens € 12 mln. Eh…… De gemeenschap (u en ik) hebben de laatste jaren voor rond € 50 mln geïnvesteerd in (de omgeving van) het FEC. Mede hierdoor is de exploitatie van het FEC zodanig verbeterd dat er nu winst wordt geboekt. Dus.. de gemeente moet haar aandelen nu, na al deze investeringen,met een verlies van een miljoen op de kop toe, verkopen zodat de PBH straks de riante vruchten kan plukken.
Saillant detail; de gemeente krijgt het geld niet eens, maar moet het weer (zonder hypothecaire zekerheid) lenen aan de PBH.
Politiek detail; het college weet het te verkopen in de raadsbrief als dikke winst!
Ik denk dat de naamgever van de Prins Bernard Hoeve zeer tevreden zal zijn over de stichting die zijn naam draagt.

PS: Het college (PvdA cs) zegt dat het verkopen van belangen in bedrijven in deze tijd past. Ik stel ze voor eens met hun collega's in Amsterdam te gaan praten (Dales weet vast hun adres wel) over hoe zij daar m.b.t. Schiphol tegen aan kijken.



Allemaal Show

Op 16 november is de notitie "Communicatie en burgerparticipatie", over hoe de bevolking te betrekken bij het raadswerk, beschikbaar gekomen en deze staat voor 20 november op de agenda van de raadscommissie. De procedure is symptomatisch voor het thema van de nota.
Les 1: Als je burgers wilt betrekken moet je niet 4 dagen voor de behandeling met notities komen.
De inhoud staat vol met mooie woorden over het informeren en betrekken van de burger. Voor diegene die nog niet van de stoel gevallen zijn van verbazing HET ZIJN MAAR WOORDEN!. Zodra het op daden aankomt lopen de (angst)hazen anders. Bij het raadplegen van de bevolking over het zaailand werden allerlei hobbels opgeworpen, verwarringen gezaaid (vandaar de term Zaailand natuurlijk) en beriepen partijen zich snel op formele regeltjes en bleven dat doen ook nadat onafhankelijk onderzoek aantoonde dat de burger "niet enthousiast" was over deze plannen. Laatst nog met de plannen over de huidige panden van het Fries Museum werd ook nog een beroep gedaan op de formele regels om echte inspraak te omzeilen en een plannetje snel even door de Raad te loodsen. Ik denk dus dat de burger niet echt bang hoeft te zijn dat er snel iets veranderd. Woorden zijn nog geen daden zoals u weet.
Toch wil ik twee voorstellen uit de nota er even uithalen. Het eerste voorstel (kosten €35.000 p.j.) is om tweewekelijks een politiek praatprogramma uit te gaan zenden via de Leeuwarder VARA ( bij sommigen bekend als Mercurius) het andere voorstel is om een visitatiecommissie voor de Raad in te stellen. Het eerste is al eens geprobeerd onder Andries Veldman en uit kijkonderzoek bleek dat met uitzondering van zijn familie en de familie van de gasten er vrijwel niemand naar keek. En dat was toen er nog veel minder alternatieve zenders waren.
De visitatiecommissie (kosten € 16.000) moet, simpel gezegd, kijken hoe de Raad- en Commissievergaderingen leuker voor de burger om naar te kijken kunnen worden. Ik dacht altijd dat het om de uiteindelijke besluiten ging, maar dat is in dit mediatijdperk allang achterhaald, het gaat blijkbaar om de show.
Nu wil ik niet alleen negatief zijn, want dan kan ik net zo goed lijsttrekker van de pvda voor de tweede kamerverkiezingen worden. Nee, ik wil ook via Grimlachjes constructief mee blijven denken. Ik heb het volgende voorstel:
Combineer deze twee voorstellen. Nodig Henkjan Smit, Henk Temming en Marianne Wijnkoop (de juryleden van X-factor) uit om als jury de raadsleden van Leeuwarden te beoordelen. Die visitatie kan dan op TV worden uitgezonden. Ik denk dat Talpa van John de Mol vast iets in deze formule ziet. Op die manier trek je dan en veel meer kijkers en ik denk dat Talpa dan ook nog de kosten betaald dus is het ook voor ons goedkoper. Goed idee toch?

De eerste bestuurslaag

De vereniging Nederlandse Gemeenten is van mening dat de gemeente de eerste bestuurslaag is. Deze zou het dichts bij de burger staan. Kijkend naar de democratische legitimatie kun je daar heel wat vraagtekens bij plaatsen. Onderzoek toonde deze week aan dat veel burgers de (belangrijkste) lijsttrekkers van de partijen konden noemen. In gemeenteland vinden we het al heel wat als een burger weet wie de burgemeester is.
Onderzoek toont ook telkens aan dat verreweg de meeste burgers bij verkiezingen voor Gemeenteraad en Provinciale Staten hun stem bepalen op basis van de landelijke situatie. Blijkbaar staat "Den Haag" dichter bij de burger dan men denkt.
Dit is overigens niet iets nieuws, en niet iets typisch Nederlands. Het is misschien voor lokale politici wat weinig bevredigend te moeten leven met de gedachte dat wat zij vier jaar doen veel minder invloed heeft op het kiezersgedrag dan wat B & B in den Haag een paar weken voor de verkiezingen doen, maar het is wel een feit.
Dat kan als voordeel hebben dat men lokaal wat minder bij de waan van de dag politiek kan voeren; dat men geen schriftelijke vragen hoeft te stellen alleen om publiciteit bijvoorbeeld.
Het betekent ook dat je, als het gaat om de vraag "wie is de eerste bestuurslaag ( en moet dus de meeste macht hebben)" uit democratisch oogpunt moet concluderen dat dit niet de gemeente is en je enige bescheidenheid niet zou misstaan. Maar ook de afstand tussen de Vereniging Nederlandse Gemeente en de burger is daarvoor waarschijnlijk te groot

Leeuw aast op geitje(s)

Burgemeester Dales heeft zijn zorgen uitgesproken over het verloop van de gemeentelijke herindeling in Fryslan. Hij vindt dat de buurgemeenten Leeuwarden teveel links laten liggen.
Waarom willen de buurgemeenten niet met Leeuwarden? Dales, U en ik weten het antwoord natuurlijk al. Alleen Dales moet de vraag voor de vorm stellen. Hij zou net zo goed kunnen pleiten voor een samengaan van de PvdA met de CU. Het voordeel is inderdaad dat ze gezamenlijk groter zijn, maar daarmee houdt het ook geheel op.
De buurgemeenten zijn gewend aan besturen via het overlegmodel zoals Gemeentebelangen en (van oudsher) het CDA dat deden. Gericht op consensus, en in overleg met de verenigingen voor dorpsbelang of de plaatselijke verenigingen.
Leeuwarden wordt al sinds mensenheugenis bestuurd op socialistische wijze, waarbij de pvda weet wat goed voor u en mij is. Hoe men omging met de referendumverordening, het Zaailandreferendum en het masterplan rond de oude gebouwen van het Museum zijn daarbij recente voor de buren angstaanjagende voorbeelden. Laat ik ook nog noemen de starre houding rond de ambtenaar van de burgerlijke stand met gewetensbezwaren wat langer geleden.
Er zijn ook geen financiële voordelen voor de buren te behalen. Niet alleen is Leeuwarden er nooit in geslaagd zijn schaalvoordelen te vertalen in lagere tarieven en heffingen maar daarnaast ziet die buur ook hoe Links Leeuwarden niet kijkt op een procentje belastingen meer.
Tot slot is voor iedereen helder dat Leeuwarden wil herindelen voor het eigen belang van Leeuwarden en niet duidelijk weet te maken wat de voordelen/belangen van de omliggende plaatsen zou zijn.
Om maar bij mijn partijvergelijking te blijven. Het is geheel begrijpelijk dat de CU niet wenst in te gaan op de wens tot samengaan met de PvdA. Burgemeester Dales is een intelligente man en die weet ook dat een vrijwillige herindeling met de buurgemeenten onhaalbaar is.
Wat wel bij de PvdA bestuurscultuur hoort, maar niet bij Dales (VVD) is het impliciet verzoek aan de provincie om die herindeling dan maar op te leggen.
De Leeuwarder Leeuw wil de kleine geitjes met huid en haar opeten. In de sprookjes loopt het vrijwel altijd slecht met de aanvaller af. Laat dat voor Dales een les zijn


Opzij, opzij, opzij,
maak plaats, maak plaats, maak plaats,
wij hebben ongelofelijke haast.
Opzij, opzij, opzij,
want wij zijn haast te laat,
wij hebben maar een aantal dagen tijd.


Kijk, ik kan niet zeggen dat ik verbaasd ben. Maar je hoopt toch altijd dat je ongelijk hebt. Ik bedoel de handelswijze van het college rond de bestemming van de panden die het Fries Museum "nalaat". Waar men altijd tegen horeca hier was ( bij Post Plaza kan men er van meepraten) kan dat plotseling wel. Ik schreef al eerder dat het college zich dikwijls niet aan het eigen beleid houdt. En enige tijd geleden schreef oud collega Feddema ook al over de willekeur van de gemeente bij ontwikkelingen in het Harmoniekwartier. Er lijkt maar één conclusie mogelijk. Als een kleine particulier iets wil in Leeuwarden dan kan er vrijwel niets en verwijst men naar het vastgestelde beleid, en als grote jongens of de gemeente zelf iets willen, dan schuift de gemeente dat vastgestelde beleid met groot gemak terzijde. Ook kijken heel veel Leeuwarders denk ik met verbazing naar de snelheid waarmee de gemeente plotseling in staat is dit soort zaken te regelen. Zijzelf hebben soms maanden, jaren, moeten wachten op enige reactie, laat staan groen licht voor zijn/haar plannen.
De gemeente kijkt vrij simplistisch naar haar regels "wij hebben de regels (naar eigen goeddunken) gemaakt dus mogen we ze ook (naar eigen goeddunken) wijzigen. Het is de redeneerwijze van een ouder naar zijn kind die zegt "ik heb je op de wereld gezet dus mag ik je er ook weer van afgooien". Het grote verschil tussen deze twee denkrichtingen?
Het uitvoeren van het ene noemen we moord, het uitvoeren van het andere "voortschrijdend inzicht". Ik kan me voorstellen dat de burger zich afwend van de moordenaar, maar ook van de gemeente. Immers iedere zekerheid is weg (met uitzondering van de zekerheid dat de burger altijd het onderspit delft tegen de gemeente). Onder druk van de provincie moet de Raad snel een beslissing nemen. Tijd voor overleg (en reflectie) is er niet. Snel moet ook even de formaliteit van de inspraakmogelijkheid door burgers geregeld worden. Deze Nood-procedure doet me sterk denken aan de besluitvorming rond de magneetzweeftrein. We weten nu allemaal dat de argumenten die toen leiden tot een positief besluit achteraf geheel onjuist bleken te zijn. Je zou dus zeggen daar heeft men niets van geleerd. En het gekke is ook daarover ben ik niet verbaasd, maar hoop je toch ook altijd dat je ongelijk hebt.




Laten we het water zuiver houden.

Het college wil weer rioolretributie invoeren. De kosten van het Riool werden betaald uit de OZB, maar met het vervallen van de OZB voor gebruikers is hier, in ieder geval voor het gedeelte wat uit dit deel betaald werd, een einde aan gekomen. En hoewel het Rijk deze tegenvaller voor een groot gedeelte compenseert de komende jaren kan het college het niet langer aanzien dat dit voordeeltje naar u zou gaan en wil ze dus zo snel mogelijk een nieuwe heffing invoeren zodat u weer volop betaald en ze het voordeeltje ergens anders dan aan lastenverlichting kunnen geven.
Grootste probleem voor de partijen is de vraag "hoe verdeel je de kosten" ?
Een aantal partijen wil dat doen volgens, wat men noemt, "Waterspoor". Dat wil zeggen dat de kosten worden omgeslagen per liter water dat u van de waterleidingsmaatschappij koopt. Dit onder het mom van de vervuiler betaald. Dat lijkt eerlijk, maar dat is het mijn inziens niet. Immers het principe de vervuiler betaald betekent dat diegene die de kosten veroorzaakt ook voor de kosten opdraait en dat ligt bij het Riool wat ingewikkeld. Er is namelijk geen (negatieve) relatie tussen watergebruik en de kosten van het riool.
1. 80% van het water dat in het riool komt is regenwater. Ik zie niet in waarom een gezin dat meer gebruikt van het kraanwater ook een groter gedeelte van het afvoeren van hemelwater moet betalen.
2. de omvang van het riool is gebaseerd op de afvoer van hemelwater. Wat liters meer door een gezin heeft geen invloed op de benodigde investering. Sterker als een gezin geen gebruik maakt van het riool zijn de onderhoudskosten van het riool hoger. Een goede doorstroming is namelijk goed voor het riool. Als je dat bedenkt zou dus een hogere lozing moeten leiden tot een lagere heffing ( kosten van onderhoud zijn lager).
3. In Leeuwarden worden veel kosten toegerekend aan het riool. Bijvoorbeeld het vegen van straten en stoepen. Ik zie niet in waarom een gezin omdat het meer kraanwater gebruikt ook meer moet betalen voor het vegen van de straten.
4. Een frisdrankenfabriek verbruikt veel water, het meeste daarvan komt in de fles en niet in het riool.
Wat de partijen willen is dat u zuinig met water omgaat. Op zichzelf is dat een nobel streven. Maar daarvoor moeten ze via hun landelijke vriendjes dan proberen een soort bijzondere gebruiksbelasting water te laten invoeren, maar niet het rioolrecht gebruiken.

Sturen op programma's in praktijk vrijbrief voor college's

Deze week gaat de gemeenteraad zich in de commissie buigen over een van de belangrijkste documenten van het jaar; de programmabegroting. Het budgetrecht is immers een van de belangrijkste instrumenten van de Raad. Althans dat zou het moeten zijn.
Met de introductie van het dualisme is het fenomeen programmabegroting ontstaan. De Raad zou moeten sturen op maatschappelijke effecten en prestaties. Wie de programmabegroting na 5 jaar dualisme bekijkt moet helaas vaststellen dat het instrument niet geworden is wat het had moeten zijn. Ook dit jaar worden er heel wat voorstellen gedaan waar het strategisch te behalen doel, het beoogde effect of de prestatie door het college (lees ambtenaren) niet, en zeker niet in meetbare eenheden, aanwezig is. Feitelijk moet de raad deze voorstellen dus afwijzen, immers met de uitgave wordt blijkbaar geen effect bereikt. Ik heb al gekscherend in de fractievergadering gezegd dat ze het geld beter aan mij kunnen geven want dat ik wel kan aangeven wat het gevolg is als ik al dat geld uit mag geven.
Waar pogingen gedaan zijn om doelstellingen te formuleren zijn ze vaak object gericht in niet subject gericht. Hier bedoel ik mee dat bijv het doel is het in stand houden van de stadsschouwburg. In mijn visie is het in stand houden van een schouwburg een middel en geen doel. Neem ik het college dit alles kwalijk? Maar heel gedeeltelijk. Wil je het goed doen moet je heel gedetailleerd doelen stellen, en vervolgens ook meten of je ze haalt en aangeven waarom je het wel/niet gehaald hebt en wat je gaat doen. Een hele bureaucratie komt er achter vandaan. Toch levert dit het dilemma. De raad wordt geacht te besturen met dit instrument, en dat instrument is daar niet voor geschikt. Dat reduceert de rol van de Raad tot het geven van een som geld aan een programma met een vrijbrief aan het college van "je red je er maar mee", want het college mag vrij met geld schuiven binnen een programma. Het college vindt dit uiteraard prima, maar het budgetrecht van de Raad wordt behoorlijk uitgehold. De programmabegroting is in theorie een goede gedachte geweest, in de praktijk blijkt het niet te werken. Het zou verstandig zijn dit te erkennen en te zoeken naar een nieuwe vorm die wel werkzaam is.

Het Referendumrapport.

Wat u en ik zonder wetenschappelijk onderzoek al lang hadden vastgesteld is nu ook wetenschappelijk een feit. De onduidelijke en problematische vraagstelling - die uit twee delen bestond - was cruciaal voor de uitslag. Hoogstwaarschijnlijk was er een duidelijke, geldige negatieve uitslag geweest als ieder had geweten waar hij voor of tegen stemde.
De uitkomst van het onderzoek is dus oud nieuws, wel nieuws (of toch eigenlijk ook niet) is de reactie er op van de PvdA cs. Tamara Bok zegt in de LC "dat onze vraagstelling dit effect heeft gehad, schokte mij. We hebben de vragen met de beste intenties gesteld. De 37 raadsleden zijn weldenkend mensen die hier goed over nagedacht hebben."
Laten we deze 3 (on)zinnen eens goed bestuderen.
De PvdA cs, kan nooit geschokt zijn. Zij is immers door mij en anderen van te voren gewaarschuwd dat ze met het voorleggen van meerdere varianten verwarring zaaide. Een eerlijk antwoord was geweest "dan zijn we blijkbaar in onze opzet geslaagd".
De beste intenties dan? Dat is lastig, beste is een subjectief begrip dat in commercials vaak misbruikt wordt, De intentie met de vraagstelling was om een meerderheid in de gemeenteraad te creëren voor het voorstel van het college. Immers daar dreigde "het Zaailand schip" al bij de eerste stemming te stranden. Het voorleggen van het alternatief was voorwaarde voor een aantal fractieleden van de coalitiepartijen pvda, vvd om in de eerste ronde voor te stemmen en bij die stemming telde iedere stem.
Als de pvda met "beste intenties" dus bedoeld het laten doorgaan van Nieuw Zaailand spreekt ze de waarheid. Als ze echter bedoeld "we wilden de burgers serieus nemen" moet u dat eerlijk met een behoorlijke korrel zout nemen.
In de laatste zin probeert de pvda de schuld bij de gehele raad te leggen. Ik zou zeggen leuk geprobeerd. De gemeenteraad had in de verordening bepaald dat de vraagstelling zou worden gedaan op advies van een onafhankelijke commissie. Het zou absurd zijn geweest als de Raad gezegd zou hebben "leuk vraagje maar wij bedenken zelf wel een betere". Daarnaast had de commissie binnen de onmogelijke politieke opgave van de pvda cs, en de politieke context, haar werk gedaan. De fout zit hem dus ook niet bij de vraagstelling maar bij de opdracht die door de pvda cs (en dus niet door 37 raadsleden) werd verstrekt.
Ik begrijp de terughoudendheid van de pvda ook niet zo. Immers deze wijze van besturen is electoraal zeer aantrekkelijk. De pvda won bij de gemeenteraadsverkiezingen aanzienlijk.
De kiezer heeft altijd gelijk, Je mag toch aannemen dat bij gemeenteraadsverkiezingen niet geld dat mensen niet weten waarvoor ze kiezen, ja toch?

Lastenverlichting? Nooit van gehoord.

Het gaat de gemeente Leeuwarden financieel gezien fors voor de wind. In de vandaag gepresenteerde begroting melden Krol c.s. dat het college financiele ruimte heeft gevonden om een balanssanering van 10 miljoen door te voeren ( dit levert structureel meestal zo’n half miljoen per jaar aan ruimte op), zo’n 5 miljoen in het spaarpotje voor grote projecten te stoppen en daarnaast ongeveer 5 miljoen aan incidentele en jaarlijkse uitgaven te doen. Voorzover het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat u en ik van deze meevallers in onze portemonnee niets zullen gaan merken. Integendeel ook het komende jaar zullen de belastingen en heffingen weer stijgen met een percentage dat de inkomensstijging van velen van ons ver te boven gaat. Natuurlijk kun je zeggen dat de Leeuwarder inwoners bij de verkiezingen van 2006 gekozen hebben voor partijen waarvan bekend was dat ze het woord lastenverlichting niet in hun woordenboek hadden staan, maar dat we het zo letterlijk moesten nemen valt in de werkelijkheid toch altijd tegen. Zeker als je weet dat velen in Leeuwarden moeite hebben de huishoud-eindjes aan elkaar te knopen.
Nergens blijkt dat het college ook maar overwogen heeft iets substantieels aan de lastendruk te doen. Ondertussen worden de inwoners van Leeuwarden in 2007 nog wel geconfronteerd met bezuinigen in voorgaande jaren ( toen ook al overbodig) die voor de burgers ook extra kosten met zich meebrengen omdat zij nu meer moeten betalen. Als dit het visitekaartje van het nieuwe linkse college is hebben we nog zware en dure jaren voor de boeg.





Het draait om de supermarkt.

Ik kom hierbij naar aanleiding van het protest van C1000 kruidenier Zeijlemaker tegen de komst van een supermarkt in de Vrijheidswijk. Nochtans hij is niet tegen een supermarkt, maar wel tegen een supermarkt met een 1500 m2 vloeroppervlakte. Nu kun je dat afdoen met "het is de nijd vanwege de concurrentie" maar dat is iets te kort door de bocht.
In het gemeentelijk distributieplanologisch beleid staat nog altijd volgens mij dat "buurtsupers" een verkoopvloeroppervlakte mogen hebben van 800 m2.
Vraag moet dus zijn waarom houdt de gemeente zich niet aan haar eigen beleid?
Het antwoord is m.i. net zo simpel als onthutsend. De gemeente houdt zich alleen aan haar beleid als het haar uitkomt. En het snel woningen verkopen is dan belangrijker dan het handhaven van beleid. Ik leg het even nader uit.
Bij de koop van woningen kijken veel kopers of er, op min of meer loopafstand, een supermarkt is. Is die er niet dan haken bepaalde groepen af. Het is dus zaak dat er in wijken waar de gemeente veel bouwt een supermarkt is of (snel) komt. Probleem is echter dat er geen supermarktketen te vinden is die ook maar ergens een supermarkt met een omvang van 800 m2 wil neerzetten. Zeker niet in wijken waar er te weinig inwoners (lees potentiële kopers) zijn. Zo lukte dat in Zuiderburen niet en, onder druk van de mensen die een supermarkt was beloofd, is de gemeente toen maar door de bocht gegaan. Er staat nu een supermarkt die aanzienlijk groter is en meer parkeerruimte heeft dan het beleid toestond. Waarom? Hij moet kopers trekken die vanuit Leeuwarden (dus met de auto) langs Zuiderburen rijden maar daar niet wonen en hij moet meer branchevreemde artikelen verkopen dan alleen artikelen die je in een "normale" supermarkt vindt.
Hetzelfde zien we nu in de Vrijheidswijk. In de vrijheidswijk moet die echter nog groter zijn om nog meer andere producten te kunnen verkopen omdat deze winkel daar niet aan een uitvalsweg van Leeuwarden ligt en er dus weinig koopkracht van buiten de wijk verwacht mag worden. Geeft de gemeente niet toe, dan komt er geen supermarkt. Geen supermarkt betekent minder snel woningen verkopen en een andere samenstelling van de bevolking in zo'n wijk. De supermarkt van rond 800 meter was de kruidenier, slager, groenteman, bakker.
De nieuwe supermarkt is kruidenier, slager, groenteman, (banket)bakker, bloemist, kiosk, drogist, postkantoor, slijter, tuincentrum, huishoudelijke artikelen zaak en noem maar op.
Door de komst van deze grote supermarkten zullen dit soort bedrijfjes steeds meer verdwijnen (voor zover ze er nog zijn). Ook kleinere buurtsupertjes zullen het loodje leggen. Gelukkig voor de gemeente is dat meestal in oudere buurten waar de woningen al jaren geleden zijn gebouwd en verkocht. De gemeente heeft daar dus geen last van.
Mocht er een probleem zijn, dan sta je gewoon toe dat hij 2000 m2 mag worden.
De weidewinkel (wijde-winkel?) is minder ver weg dan je denkt.


De gemeente als ondernemer.

Soms lees je in de raadsvoorstellen, meestal wat verscholen, boodschappen.
Een mooie die ik u niet wil onthouden vond ik van de week in het raadsvoorstel over de plaatsing van een zendmast voor digitale televisie.
Gelet op de hoogte van 132 meter is bouw nergens toegestaan en moet de gemeente dus het bestemmingsplan wijzigen om dat mogelijk te maken.
Het zal ook duidelijk zijn dat weinig mensen met enthousiasme de komst van zo’n mast zullen verwelkomen als deze hun horizon gaat vervullen/vervuilen. probleem is dus; waar laat je hem. Bij het opsommen van mogelijkheden is er dan een mooie passage: "vanwege de ontwikkeling van woningbuw in de Zuidlanden is een plek ten zuiden van de stad ongewenst". Feitelijk zegt ze daar mee, ik vertaal, Hij moet maar niet in de zuidlanden want dat maakt de woningverkoop daar aanzienlijk moeilijker en dat gaat ons straks geld kosten, hij kan beter komen in een gebied waar de gronden en woningen al verkocht zijn. Immers planologisch gezien is een plek ver ten zuiden de stad niet vreemd. Mensen die er gaan wonen weten dat er zo’n mast komt en kiezen er dan voor om daar geen probleem van te maken ( geen planschade).
Als je hem zet in bebouwd gebied krijg je dat mensen plotseling geconfronteerd worden met zo’n "blikvanger" terwijl zij de KPN daar niet om gevraagd hebben.
Dat brengt me bij het volgende. Ik vind dat we met elkaar eens moeten discussieren wat we als samenleving moeten accepteren omdat een enkeling winst wil maken. Omdat iemand op een makkelijke manier geld wil verdienen door een windmolen neer te zetten zit de helft van Camminghaburen tegen molentjes te kijken. En nu omdat de KPN winst wil maken moeten wij met zijn allen aankijken tegen een mast van 135 meter hoog. Ik heb daar niet om gevraagd. Ik vind het ook raar. Jarenlang hebben we er naar gestreefd om alles ondergronds te brengen om nu, aan notabene particuliere bedrijven, van alles bovengronds toe te staan. Er is kabel, er is schotel er is tv via het internet en via de telefoonlijn mogelijk. Een echt maatschappelijk belang van nog een mogelijkheid tegen deze kosten kan ik niet vinden.
Mag ieder bedrijf nu omdat hij winst wil maken zo’n gebouwtje neerzetten. Waar houden we op?
Ik roep de raad op om eens een grondige discussie te voeren over waar Leeuwarden de grens trekt voordat ik door de molens en masten het bos niet meer zie.


Wilt u een UMTS zendertje?

Er is de afgelopen week weer veel te doen geweest over UMTS masten. Is de straling nu gevaarlijk of niet.
De vraag of je steunmasten moet toestaan is echter niet zo makkelijk te beantwoorden als men doet voorkomen.
Vlak voor de verkiezingen hebben veel partijen, met name uit electorale overwegingen, gestemd voor een motie waarin het college opgedragen werd geen medewerking te verlenen aan de plaatsing van masten voor steunzenders. De partijen wilden simpel laten zien hoe begaan ze wel waren met de gezondheid van de burger.
Het verhaal van het college dat men in de praktijk daarmee die gezondheid veleer in gevaar bracht, werd door die partijen als veel te moeilijk uitlegbaar aan die domme kiezer terzijde geschoven.
Wat is namelijk het geval. Indien de gemeente niet meewerkt aan de plaatsing door het wijzigen van bestemmingsplannen en het geven van een bouwvergunning zullen de aanbieders van umts diensten op een andere manier zorgen voor een landelijke dekking. Dat zullen ze doen door meerdere kleinere steunzenders te plaatsen op huizen en gebouwen op plekken waar geen enkele gemeentelijke vergunning nodig is. En dat is vrijwel overal in Leeuwarden. Als mijn buurman denkt een aardig zakcentje te kunnen verdienen als hij KPN toestemming geeft om aan zijn woning zo’n zendertje te plaatsen kan de gemeente (en ik) daar niet veel aan doen. En er is vast een callcenter te vinden die rond etenstijd mensen op belt met de boodschap "U bent de gelukkige die enige duizenden euro’s kunt verdienen zonder er iets voor te doen". En er zullen ongetwijfelt mensen zijn die daarop "ja, ik wil" zeggen. Op die manier komen er dus meer zenders en op plaatsen waar de gemeente geen enkele invloed op heeft. Dus nog los van de vraag of de straling op de lange termijn gevolgen heeft voor de gezondheid is het veel verstandiger als gemeente de regie in handen te houden en met de aanbieders afspraken te maken over wat waar wel en niet mag.
Volgens mij kunnen de kiezers dat best volgen.



Afval verwijderen.

In de LC van zaterdag is een groot intervieuw te lezen met mevr. de Boer, president commisaris van de afvalverwijderaar in Fryslan. Reden is de dreiging van Drachten om in het vervolg haar afval door een ander te laten inzamelen en verwerken.
Op zich is deze gedachte niets nieuws want ook ik heb in mijn tijd als raadslid voor de NLP regelmatig voorgesteld om het ophalen van afval via openbare aanbesteding aan een bedrijf te gunnen.
Mevr de Boer wijst op doelstellingen als solidariteit en milieu en baas in eigen afvalbak, maar dat zijn dan doelstellingen die later bedacht zijn want bij de oprichting speelden die een veel geringere rol.
Bij de verzelfstandiging van de dienst Reiniging van de gemeente Leeuwarden per 1-1-1999 is afgesproken dat de gemeente 4 jaar aan gedwongen winkelnering zou doen. Dit was met name om het zittend personeel dat van de gemeente overging naar het nieuwe bedrijf te beschermen. Daarna zou de gemeente vrij zijn.
Ik zie dan ook uit historisch oogpunt geen probleem om na 2 x 4 jaar de relatie te herzien. Ik zie ook duidelijk een verschil tussen het aandeelhouderschap en het zijn van klant. En op het beginsel solidariteit tussen gemeenten is veel af te dingen. Waarom hier wel sollidariteit van Leeuwarden met de andere gemeenten en op andere tereinen niet van de andere gemeenten met Leeuwarden. De raad van Leeuwarden zit er om de belangen van Leeuwarden en haar inwoners te behartigen. Het feit dat alle kosten rechtstreeks overgeslagen worden over de inwoners is geen reden om niet kritisch naar de kosten te kijken.
De reden om de gemeentelijke reinigingsdienst te verzelfstandigen was omdat er door concurrentie automatisch meer gelet zou worden op de kosten.
Dat betekent dat je ook naar die concurrent moet kunnen gaan , anders heeft het geen zin gehad. De goedkoopste inzamelaar mag mijn afval hebben.

Last nights of the proms.

Iedere keer als ik naar de Last Night of the Proms op de BBC heb gekeken denk ik; "waarom hebben wij niet zo iets". (honderd)duizenden mensen gaan uit hun dak bij het gezamenlijk horen en zingen van (oude) engelse volksliederen. In Friesland kwam de "Last Night of Simmer 2000", het grote slotconcert, er een beetje bij in de buurt al zijn de meeste hier niet zo uitbundig met vlaggen, mutsen en toeters.
Dat laatste hoeft van mij ook niet. Het gaat mij om de overdracht van de oude volksliederen op de volgende generaties. Ik vrees wel eens dat op zicht prachtige liederen en melodieën die de eeuwen doorstaan hebben in paar decennia volledig verloren zullen gaan omdat wij ze niet overdragen. Het lijkt wel of we ons voor onze eigen volksliederen schamen. Iemand heeft ons wijsgemaakt dat teksten van vroeger moeten voldoen aan de politiek correcte (dus door een actiegroep opgelegde) normen van vandaag. Zoals ik al zei Simmer 2000 vond ik een prachtig evenement omdat de Friese cultuur ( en geschiedenis) even centraal werd gesteld.
Dat mag mijn inziens niet beperkt blijven tot eens per millennium. Ik vind dat Leeuwarden het initiatief moet nemen bij de organisatie van een nieuw groot fries evenement. Ik zou zeggen op naar Simmer 2010.


Begonnen met pezen.

Het is ten eerste prettig te constateren dat Leeuwarden, op een stukje van Bilgaard na, de vakantieperiode heeft doorstaan. In de politieke arena stond het verdwijnen van dat stukje wel direct centraal want de vraag is achteraf altijd "had het niet anders en beter gekund" . Ik zou zeggen vraag het Pieter van Vollenhoven.
Ook veel warmte kwam er los bij de behandeling van het seksbeleid. Ja, het heet formeel het prostitutiebeleid, maar het college heeft dat ruim opgevat.
Het college stelde aanpassingen in het beleid voor die ik namens de NLP in, ik meen 2001, al voorstelde. Waar gaat het om. In het beleid wordt prostitutie alleen toegestaan in panden gelegen in een gebied op de Weaze. Daarmee wordt impliciet verondersteld dat prostitutie alleen plaats vindt in zgn. peeskamertjes, want die zijn daar (in overvloed). Dat was vroeger misschien zo, maar nu niet meer. Ook in deze "branche" heb je diverse vormen. Ik zou zeggen van "afwerkkamertjes", escortservices, tot luxe clubs a la Yab Yum ( ik hoop dat ik het goed schrijf).
Wat ik daar als privé-persoon allemaal van vind is machtig interessant, maar als politicus moet ik mijn ogen daar niet voor sluiten. Het is echt niet zo dat als de Raad zegt dat "betaalde seks" buiten de Weaze niet mag, het ook niet gebeurd.
In mijn (politieke) ogen moet je daarom de volgende kaders hanteren.
1. Het moet volstrekt helder zijn dat betrokkenen het "werk" vrijwillig doen en een legale status hebben.
2. Anderen moeten daar geen overlast van hebben en er niet ongevraagd mee geconfronteerd worden.
Het klinkt misschien raar maar ik heb meer moeite met een etalage van een sekswinkel dan met een luxe seksclub. Ik moet wel eens langs de etalage van een dergelijk winkel (en dan moet ik net doen of ik de andere kant op kijk). Bij een club zie je van de buitenkant niets. Wat men binnen doet gaat mij niets aan, zolang het maar niets onwettig is.