stuur mail naar Gijs Jacobse
Grimlachjes

naar website gemeentebelangen

Hallo, ik ben Gijs Jacobse.  Op deze site geef ik mijn persoonlijk commentaar op hetgeen er in de gemeente Leeuwarden gebeurd. En mijn ervaring is dat je dat maar het best met een grimlach kan doen.

reageren

archief

Het jaar van de omslag


Terugkijkend op politiek Leeuwarden gedurende 2016 moet ik vooral denken aan de radicale omslag in de financiële prognoses. In mei 2016 moest nog geld, soms op creatieve wijze, bij elkaar geharkt worden om noodzakelijke uitgaven te kunnen doen. In die tijd werd er zelfs nog hardop gedacht dat aanvullende ombuigingen nodig zouden zijn om ruimte voor nieuwe uitgaven te vinden .

In november 2016 hing de vlag er ineens heel anders bij ( je zou ook kunnen zeggen “toen kon de vlag uit”). Door de extra uitgaven van het rijk krijgt ook de gemeente veel meer geld. Het beeld werd daardoor ineens rond 5 mln. structureel verbeterd.

Wat ook opvalt is dat het college hier niets mee doet. Let wel ik pleit er niet voor om nu ineens allerlei uitgaven te gaan doen, maar je zou op zijn minst kunnen kijken of een aantal zeer pijnlijke (en economische nadelige) bezuinigingen terug gedraaid kunnen worden. De extra verhoging van de OZB zou je weer ongedaan kunnen maken. En het is ronduit teleurstellend dat de extra verhoging van de parkeertarieven in 2017 gewoon doorgaat enkel en alleen omdat dit nu eenmaal vier jaar terug door collegepartijen is afgesproken. Ook is er door gebrek aan geld veel achterstallig onderhoud ontstaan dat, indien je er niet snel wat aan doet, tot kapitaalvernietiging kan leiden.


Terugkijken naar 2016 is ook terugkijken naar de opvang van asielzoekers in Leeuwarden.

Een gedeelte van de raad wou het liefst zoveel mogelijk asielzoekers naar Leeuwarden halen en zat het college / de burgemeester daartoe achter de broek.  Uiteindelijk kwam er wel een noodopvang en begin 2016 een plan voor een grootschalig AZC.  Dat AZC is er gelukkig nooit gekomen en laten we hopen dat dat er ook nooit meer komt.


Terugkijken naar 2016 is ook terugkijken op de uitvoering van de grote veranderingen in de zorg. Financieel kost het meer dan begroot (en we van het rijk krijgen) en ik zie ook niet één-twee-drie hoe je die in evenwicht moet krijgen zonder de zorg beneden het aanvaardbare te verlagen. Ook pas de komende jaren zal blijken of de maatregelen uiteindelijk tot minder kosten zullen leiden of dat ze uiteindelijk volgens het waterbed-effect, elders juist tot meer kosten zullen gaan leiden.


Wellicht het meest opvallend in 2016 was de soap rond Caparis.  Daar speelde van alles; van niet uitbetaalde delen van het salaris aan medewerkers tot het benoemen van dure managers die nooit benoemd hadden mogen worden. Helaas zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen wat zich achter de schermen allemaal heeft afgespeeld want de collegepartijen hebben de deksel op de put weten te houden door ieder voorstel tot onderzoek door de raad af te wijzen.


Tot slot is voor mij, en wellicht minder voor de niet ingewijden,  de omslag in de gemeentepolitiek zelf. Het collegeprogramma is uitgevoerd en het college past nu op de winkel tot de verkiezingen van eind 2017. De agenda van de raad is geregeld vrijwel leeg (wat niet wegneemt dat er nog genoeg vergadert wordt maar dat is een ander verhaal). Je ziet het ook aan de wethouders.  Zo vond Thea Koster het wel welletjes en ook Harry (die er nog maar net zit) koos al weer voor iets anders . Alleen voor Sjoerd Feitsma (CH2018) en voor Deinum  (die creëert desnoods werk voor zichzelf) zijn er nog uitdagingen in 2017. Maar je weet het nooit…





Leven is meer dan bestaan


Charles Dickens heeft in zijn kerstverhaal “A Christmas Carel” een groot deel van de essentie van de kerstgedachte weergegeven. Ieder jaar boeit het je weer en zet je het lezen of zien van de verfilming weer even tot denken. Echter zonder het probleem van de armoede te bagatelliseren, houdt me dit kerstfeest meer de vereenzaming van de mens bezig. En dan bedoel ik niet alleen de eenzaamheid van de hoofdpersoon Scrooge.  Steeds meer mensen vereenzamen. Familie en vrienden wonen verder uit elkaar en aandacht kost tijd en dus geld.  Eenzaamheid treft jongeren, mensen van middelbare leeftijd en ouderen. Het menselijk contact is een schaars goed geworden.

Met name op dat menselijk contact is de afgelopen jaren flink bezuinigd. De zorg werd teruggebracht tot de kale activiteit en de mens die het betrof werd een product. Mensen worden teruggeworpen op zichzelf. Het is een in en in trieste constatering dat in veel gevallen de mens niet meer centraal staat. Geld en economie staan centraal. Het gaat om welvaart en niet om welzijn.

Nu het economisch weer wat beter gaat moeten we eerst even achteruit kijken naar wat we hebben aangericht met de bezuinigingen die er zijn geweest. Moeten we niet een beetje bijsturen?

Is leven niet meer dan bestaan?  Kunnen we, met een beetje meer geld, niet twee klappen tegelijk slaan? Weer meer aandacht en zorg voor de mens en tegelijk weer werk voor mensen die uit de zorg wegbezuinigd zijn?  Juist deze dagen zijn dagen van terugzien en goede voornemens. Eenzaamheid is overal rond ons heen. Laten we daar wat aan doen. Leven is meer dan bestaan!



Landelijk asielbeleid lokaal om zeep geholpen.


Stel; een jongen heeft zijn brommer opgevoerd. De onafhankelijke rechter beslist dat hij daardoor zijn brommer moet inleveren. De gemeente waar hij woont vreest dat de jongen weleens een andere brommer kan gaan stelen en besluit hem daarom een nieuwe brommer te geven.  Ondanks dat het volgbaar is, begrijpt iedereen dat hier iets niet klopt. Immers wat heeft de uitspraak van de rechter dan nog voor zin als de jongen er in de praktijk niets van merkt. Hij had en houdt een brommer!

Nu hoor ik u vragen “wat heeft dit nu met het asielbeleid te maken”. Welnu bij het asielbeleid gebeurd in Leeuwarden en een aantal andere gemeenten  voor asielzoekers wat voor de jongen van de bromfiets gold.   De onafhankelijke rechter heeft, op grond van landelijke regels, besloten dat iemand zijn verblijfsrecht, en daarmee het recht op onze voorzieningen, verliest. En wat doet nu de gemeente?  Uit vrees dat de uitgeprocedeerde voor overlast  gaat zorgen geeft de gemeente hem de voorzieningen.  Daarmee ontstaat dus de rare situatie dat diegene waarvan de rechter geoordeeld heeft dat ze rechtmatig asiel vroegen hier mogen blijven  hier mogen blijven met behoud van voorzieningen en dat diegene waarvan de rechter geoordeeld heeft dat ze geen recht op asiel hebben ook hier kunnen blijven, alsof er niets aan de hand is, omdat de gemeente die uitgeprocedeerde van zorg en inkomen  voorziet.

Daarmee wordt de gehele rechterlijke procedure een grote farce. En waarom? Omdat een aantal partijen het niet met het landelijk, op democratische manier vastgestelde, beleid eens is. En men kiest er voor dit beleid actief te frustreren. Ook in Leeuwarden wordt ieder jaar een motie ingediend om € 80.000  in de begroting op te nemen om uitgeprocedeerde asielzoekers te ondersteunen.

Alleen mijn fractie van gemeentebelangen en de VVD verzetten zich daar ieder jaar weer tegen. Wat mij betreft heeft dit niets te maken met hoe sociaal je bent. Het heeft te maken met hoe loyaal je bent. Het vreemdelingenbeleid is een aangelegenheid van de landelijke overheid. Bij het oordeel is een onafhankelijke rechter betrokken. Dan past het gewoon niet om die uitspraak te negeren en te frustreren. 



Wat is de zorg om een ander waard?


Het voor de gemeente Leeuwarden financieel nadelig verschil tussen hetgeen de gemeente Leeuwarden krijgt en uitgeeft aan het verlenen van zorg is groot en loopt nog op omdat de komende jaren het rijk nog verder bezuinigt. Daarnaast gaan een aantal maatregelen pas op termijn leiden tot minder kosten. Steeds pregnanter komt de vraag bij mij naar boven of het, in ieder geval op korte termijn, wel mogelijk is om de uitgaven binnen de van het rijk ontvangen gelden te brengen zonder door de bodem van het sociaal aanvaardbare te zakken. Het college doet allerlei extra bezuinigingsvoorstellen om het gat te dichten maar je kunt duidelijk zien dat het geen laaghangend fruit meer is. Een gedeelte van de voorstellen staat op gespannen voet met de wet, is vrij eenvoudig te omzeilen en/of zal op de wat langere termijn alleen maar tot extra kosten leiden. De rek is er duidelijk uit.


Aan de andere kant zien we de negatieve kanten van de bezuinigingen.  In de eerste plaats zien we mensen die de noodzakelijke zorg moeten ontberen waarbij soms tot mensonwaardige situaties leidende excessen.  In de tweede plaats zien we ontslagen medewerkers in de zorg tegenover grote werkdruk bij hen die overbleven.  Professionele zorgverleners die vervangen werden en worden door vrijwilligers en mantelzorgers, waarbij soms het onmogelijke wordt gevraagd van wat men “het netwerk” is gaan noemen.


Maar vooral zien we het verval van onze samenleving.  De mens staat niet meer centraal. We worden steeds meer een budget gestuurde maatschappij. Mensen zijn verworden tot een last. “mevrouw, u bent die dure medicijn niet (meer) waard “. “ meneer, u zorg en aandacht geven is niet meer te betalen”. “ Meer dan u ’s morgens uit bed halen, met een luier om in de stoel zetten, de meest direct benodigde zaken om u heen zetten, en ’s avond weer in bed leggen zit er niet in”.

Is het vreemd dat meer mensen om actieve beëindiging van hun leven vragen?


Let wel; ik begrijp maar al te goed dat zorg geld kost. En dat je het geld maar 1 keer kunt uitgeven.

Maar we behoren tot de meest welvarende landen. En gaan prat op onze beschaving. Wat is dan belangrijker dan de mens?  Als het niet meer om het welzijn van de mens gaat. Als het geluk van de mens niet meer centraal staat?  Denk altijd; “wat ge niet wilt wat u geschied doe dat ook een ander niet”. 



Het parkeren wordt duur betaald.


Met de opkomst van de auto voor de “normale man/vrouw” ontstonden er in de steden problemen omdat die daar niet op berekend waren. Aanleg van nieuwe wegen, verbreding van oude stegen en straten (waartoe o.a. het dempen van grachten) waren o.a. het gevolg. Maar ook ontstond het probleem van parkeren. Er was te weinig ruimte om de met de auto naar de stad komende burgers te faciliteren. Van oorsprong had het parkeerbeleid en het heffen van parkeergelden dan ook een regelende functie.  De overheid zorgde voor parkeerplaatsen en moest daarvoor kosten maken en die kosten werden dan zo verdeeld dat ook via de tarieven nog geregeld werd dat mensen konden kiezen uit schaarse plaatsen (dicht bij de winkel) die een hoog tarief kenden en plaatsen wat verder van de winkels weg waarvoor je minder betaalde.  De parkeergelden faciliteerden het bezoek aan de ondernemers in de binnenstad en de opbrengsten moesten de kosten dekken. Niets mis mee.

In de meeste gemeenten, waaronder Leeuwarden, is thans ook het doel van de parkeergelden om de gemeente van geld te voorzien. Het huidige college heeft, om zijn “ambities” te kunnen financieren niet allen de OZB extra verhoogd en veel geleend, maar ook afgesproken de parkeertarieven extra te verhogen.

In Leeuwarden worden de tarieven al sinds jaar en dag met 10% per 3 jaar verhoogd. Dit stamt nog uit de tijd voor de crisis toen de inflatie ook ongeveer 10% per 3 jaar was. En de reden om het per 3 jaar te doen was omdat het veel geld kostte om de parkeermeters aan te passen en het dus goedkoper was om dat niet jaarlijks te doen. Inmiddels zijn de tijden wel veranderd. De inflatie is nauwelijks 1% per jaar (geweest) en die verhogingen met 10% waren dus (prijstechnisch) niet nodig.

Waarom kan dat niet aangepast worden? Antwoord is simpel, dan ontstaat er een gat in de begroting. Dan moet het college de ambities bijstellen (bezuinigen) en dat wil men niet. Hetzelfde geldt voor de extra verhoging afgesproken in het collegeprogramma.

Met het duurder en duurder worden van het parkeren wordt het voor burgers steeds aantrekkelijker om de binnenstad van Leeuwarden te mijden. Er zijn immers alternatieven waar je gratis dicht bij winkels kunt parkeren. In plaats van het faciliteren van het winkelen is het parkeerbeleid belemmerend voor het winkelen geworden en dat is niet goed.

Je ziet dat men ook de uren waarop je moet betalen en het gebied waarin je moet betalen steeds groter maken. Maar dat heeft dus geen enkele relatie meer met het beheersen van het parkeren. Het enige doel is dan nog “geld binnenhalen”. Een soort belasting op het wonen in de nabijheid van parkeergarages. Ik denk dat we weer terug moeten naar de bron. Parkeertarieven die het zijn in de binnenstad faciliteren en de kosten dekken. En ja, dan moet het geld dus ergens anders vandaan komen. En ja, dan moet je de ambities bijsturen of het  geld elders zoeken. Kwestie van kiezen.



Festivals


Voor de een zijn festivals een vorm van passief vermaak, voor de ander bron van cultuur, voor een ander weer big business, voor weer een ander een concurrent en voor weer een ander een bron van overlast en ergernis. De politiek worstelt er mee. Waar ligt een verantwoord evenwicht tussen al deze belangen.  In het verleden kenden we kermissen, circussen en, dorpsfeesten en openluchtspelen.  Ook die vroegen om een afweging van allerlei belangen.  Echter die evenementen kenmerken zich door een beperkte duur  in aantal dagen en eindtijd en, zeker toen er nog geen versterkt geluid was, een beperkt gebied van overlast. Meestal ook nog in een tent, wat het geluid ook nog wat dempte. Daarnaast waren het activiteiten waar in veel gevallen de samenleving als geheel rekening mee hield. Winkels, fabrieken, kantoren en scholen hielden rekening en/of waren vaak actief betrokken bij deze evenementen.

Menig modern festival wordt georganiseerd door een (inter)nationale organisatie en is mede gebaseerd op het realiseren van een zeker geluidsniveau en dat tot in de kleine uurtjes. Binding met de samenleving is er vrijwel niet meer. En ook die moderne samenleving kan met zijn 24-uurs economie geen rekening houden met al deze activiteiten. Daarnaast vinden ze plaats in een open gebied waar het geluid tot ver kan klinken. De een zijn brood is de ander zijn verstoorde nachtrust ( en aannemende dat zijn productiviteit daardoor lager is dus zijn minder brood).

In een aantal situaties zien we ook dat het opbouwen en afbreken van het festivalterrein zoveel tijd in beslag neemt dat het festivalgebied (bijvoorbeeld De Groene Ster in hartje zomer) voor weken gedeeltelijk wordt afgesloten. Is het redelijk dat je de toegang van een op zich openbaar recreatiegebied voor weken gedeeltelijk afsluit voor je eigen inwoners?

Wat schiet de gemeente er mee op? Vaak wordt gewezen op de economische effecten. Ik zelf acht die niet zo heel erg groot. Het zoveel mogelijk besteden van gelden op het festivalterrein zelf is een belangrijk onderdeel van het verdienmodel. Daarnaast ondervinden het FEC en andere zalen concurrentie van dit soort festivals (je kunt je geld namelijk maar 1 keer uitgeven). Ik denk dat het met name een imagokwestie is. Het college wil reuring, zeker tot en met CH 2018.

Ik denk dat het van groot belang is dat we nog eens goed kijken naar het maximaal aantal dagen dat, aaneengesloten en totaal, kan worden toegestaan op een locatie. Reuring is goed, maar het moet wel ge- en verdragen kunnen worden door de burgers.



Prins Hendrik brug.


In de jaren 60 van de vorige eeuw, toen de auto massaal in opkomst kwam, waren er plannen om dwars door de Leeuwarder binnenstad een brede weg aan te leggen vanuit het station. Als een van de eerste activiteiten is toen de Prins Hendrik Brug aangepakt en is geworden zoals die nu is. Het plan om die brede weg aan te leggen is gelukkig nooit verder uitgevoerd, al scheelde het een haartje.

Dat maakt dat de huidige brug een beetje een vreemde overgang vorm van het stationsgebied en de binnenstad.  Vriend en  vijand zijn het er over eens dat dit ooit aangepast moet worden. Een eerst aanzet is al tientallen jaren terug gegeven bij de bouw van de Achmeatoren.  Die is al meer naar voren geplaatst vooruitlopend op een toekomstige versmalling van de Prins Hendrik straat.

Nu het stationsgebied een upgrade krijgt is ook de discussie over de aanpassing van de brug weer actueel geworden, mede op initiatief van het bestuur van de museumhaven dat de vaste huidige brug als een belemmering voor het museum beschouwd.

Het is goed dat de gemeenteraad daarom (weer) eens in kaart heeft laten brengen wat de kosten zijn, maar ook de gevolgen voor recreatie en verkeerdoorstroming, als we de Prins Hendrik brug zouden vervangen door een beweegbare brug. Nu dat in kaart is gebracht zien we dat de kosten fors zijn, met name omdat het economisch alleen maar tot positieve effecten zal leiden als je ook de grachten naar en van de brug bevaarbaar maakt.

Het is niet waarschijnlijk dat het de gemeente de komende jaren financieel zo voor de wind zal gaan dat deze bedragen beschikbaar zullen komen. Nog los van het gegeven dat er meer projecten zijn die op geld zitten te wachten. Overigens, maar dat  terzijde, ook al zou het geld er nu zijn moet je het nu niet doen omdat je dan in 2018 (CH2018) met werkzaamheden in de binnenstad bezig bent tussen station en binnenstad en dat is niet handig. Toch is het goed dat je een project als dit “op de plank hebt liggen”.  Je kunt dan gericht kijken of er in de toekomst subsidietrajecten zijn waar dit project in zou kunnen vallen en zoeken naar medefinanciers. Voor nu is het project helaas een (financiële) brug te ver.



Halverwege; vooral niet te ver vooruitkijken.


Halverwege de zittingsperiode van de gemeenteraad maakt het college in de zogenaamde Mid Term Review een tussenstand op.  Ook voor mij tijd voor een tussenevaluatie.

De keuzes die bij de vorming van het college zijn gemaakt door de coalitiepartijen waren niet onze keuzes. Met name omdat er voor veel beleid geen geld was, maar daarvoor  geleend moet worden.  Maar dat betekend niet dat we de afgelopen jaren pruilend aan de kant hebben gestaan. Als besluiten waarmee we het niet eens zijn eenmaal genomen zijn proberen we om, in het belang van de inwoners van onze gemeente, aan die besluiten dan een zo goed mogelijke invulling en uitvoering te geven.  Als het geld dan toch uitgegeven gaat worden moet dat zo effectief en efficiënt mogelijk gebeuren. Dat is in het belang van de burger, en daar zitten we voor in de raad.


Terugkijkend vanuit de ogen van de coalitiepartijen denken we dat PvdA en GroenLinks met tevredenheid kunnen terugkijken. De meeste uitgaven zijn gerealiseerd zo ook de extra verhoging van de OZB met 3%. De “Big Spending Partijen”  zien dat de uitgaven ver boven de inkomsten liggen en dat de covert dat in Leeuwarden de zon tijdens de crisis gewoon is blijven schijnen is opgehouden. 

Soms denk ik wel eens dat de PvdA, gelet op de peilingen, zich al verzoend heeft met de gedachte dat ze na 70 jaar het roer in Leeuwarden kwijt raakt en de opvolgers met een onmogelijke erfenis wil opzadelen zodat die de slechte boodschappen moeten gaan brengen zo van; wij genoten het zoet, krijgen jullie het zuur maar. Hoe je het wend of keert eenmaal komt de rekening. Maar die schuift de PvdA liever door naar de toekomst.


Verliezer is mijn inziens het CDA dat haar speeltje Europaplein kreeg,  maar verder lijdelijk toe ziet hoe de afspraak dat financiële  meevallers bij voorrang gebruikt zullen worden voor verlaging van boekwaarden genegeerd wordt.  Friso Douwstra (CDA-fractievoorzitter) ziet dat de PvdA geld wenst voor leuke electorale cadeautjes voor de mensen, ziet dat de PvdA daar goede sier mee maakt, ziet dat de rekening wordt  doorgeschoven naar de volgende jaren wat zich wat moeilijk verhoudt tot de uitgangspunten van het CDA en het collegeprogramma,  blaft geregeld maar bijt niet; hij likt zijn wonden.


Laat vast staan dat ik besef dat het niet leuk is om in deze tijd politieke verantwoordelijkheid te moeten dragen. Zoals ik al eens eerder aangaf; mensen worden actief in de politiek om wat voor anderen te kunnen doen, hun leven iets beter te kunnen maken. De laatste jaren moeten poltici, gelet op de financiële gevolgen van de economische crisis vaak besluiten nemen die de kwaliteit van leven van mensen juist aantasten. Dat is niet leuk. Echter nu uitgaven doen met geleend geld is net als kopen op afbetaling bij Wehkamp. Je hebt nu het plezier, maar de komende jaren moet je gaan afbetalen en dan heb je dus minder plezier, want dan moet je op je uitgaven bezuinigen om die afbetaling te kunnen doen.


Volgens het college, en de collegepartijen, is in Leeuwarden de basis op orde. Ik bestrijd dat. Zolang je nog jaar in jaar uit meer uitgeeft dan je binnenkrijgt (en dus inteert op je vermogen) zit er nog een behoorlijk probleem in die basis. Zeg maar een gat.  We zullen zien wat de tweede helft brengt. Ik heb daar geen vertrouwen in overigens.  De PvdA weet exact hoe Leeuwarden er financieel voor staat. Maar ze kiest er bewust voor dit te negeren. Regeren is voor hun nu spenderen en niet vooruitzien.



Onze cultuur zal veranderen.


De mensen hoeven niet bang te zijn dat door de komst van grote groepen vluchtelingen onze cultuur, onze westerse normen en waarden, zullen wijzigen. Dat zal niet gebeuren. Aldus Minister President Mark Rutte. Vrouwen zullen ook in de toekomt in wijken met veel allochtonen gewoon in korte rok kunnen lopen. Niet zij moeten hun  gedrag aanpassen, maar de allochtoon.

Het is volstrekt begrijpelijk dat hij als MP de boodschap “ga maar rustig slapen” wil brengen. Maar ik mag toch hopen dat hij dit soort, vooraf met communicatieadviseurs bedachte zinnen, niet zelf gaat geloven. Anders heeft hij ieder contact met hoe het werkt in de straat en buurt verloren.


Ieder van ons heeft zijn huis op en top beveiligd tegen ongewenste bezoekers. Waar een aantal decennia geleden menig gezin bij een korte afwezigheid de deur niet eens op slot had, of de sleutel onder de mat of vuilnisbak, zie je dat nu niet meer. Sterker nog; het wordt ernstig ontraden. Onze MP zou zeggen dat dit fout is. Immers je moet het gedrag van diegene die ongewenst je huis binnenkomen veranderen en niet het gedrag van mensen die niets fout doen.

Je zou maar homoseksueel en asielzoeker zijn in een AZC. De regering gebruikt je dan als een soort lokaas voor homohaters. Geen bijzondere bescherming want dan belonen we de haters.

Die vrouw in die (korte) rok  of die homoseksueel zal zich aanpassen omdat zij of hij zich, verbaal, fysiek of op andere wijze bedreigt voelt. Ik heb nog niet zo heel lang geleden in een Grimlachje al geschreven dat de cultuur vaak wijzigt onder druk van een kleine actieve/agressieve groep.


Ook om andere redenen is het verhaal van Rutte onzinnig. Namelijk om economische redenen.

Bedrijven zullen hun beleid aanpassen omdat ze de mensen uit de andere cultuur als klant willen.

Zo heeft attractiepark de Beekse bergen het “ontblote bovenlijf” verboden.  Uiteraard wordt nooit gezegd dat dit gebeurd om bepaalde klanten binnen te halen / niet af te schrikken. Er wordt altijd een andere reden weergegeven.

Maar ook scholen in krimpgebieden, waarbij iedere leerling telt, zullen al gauw geneigd zijn het beleid “wat aan te passen” om leerlingen uit gezinnen met een andere cultuur binnen te kunnen halen. En dat geldt voor heel veel bedrijven en instellingen die het van aantallen moeten hebben.

Laten we maar zeggen dat het financiële hemd vaak nader is dan de morele rok (zo typisch voor onze cultuur). Overigens zullen ook politieke partijen rekening gaan houden met kiezers uit culturele minderheden; een stem is een stem nietwaar?


Ons land kent overigens ook geen cultuur om onze cultuur te beschermen. Er zijn in de wereld vele landen waar men er veel beter in slaagt de cultuur te behouden. Wij westerlingen hebben vaak grote kritiek op die landen.


Ik wil met dit Grimlachje niet waarschuwen voor de verandering. Dat kan ook niet want dan zou ik in een glazen bol moeten kunnen kijken. Waar ik voor wil waarschuwen is dat de geloofwaardigheid van de politiek in het geding komt als vooraanstaande politici dit soort praatjes gaan houden. Kunnen we niet tegen de waarheid? Het is uiterst onwaarschijnlijk dat een dominante cultuur op den duur niet beïnvloed wordt door een significante subcultuur (en andersom).  Iedereen ziet  de cultuur veranderen om zich heen. Friesland/ Fryslân is er een goed voorbeeld van.



Leeuwarden bruist ….op de pof.


(geplaatst als Te Gast in de Leeuwarde Courant van 4 januari 2016)


Leeuwarden zit in een flow van activiteiten, festivals en evenementen en investeert daar ook extra in. Dat is mooi, maar het staat wel in contrast met de bezuinigingen in de zorg (wat grote groepen kwetsbaren raakt) en het feit dat de gemeente al veel geld uitgeeft op de pof (door te lenen dus).  Het is blijkbaar electoraal aantrekkelijk om nu het zoet te nemen en het zuur door te schuiven naar de toekomst.

Het Leeuwarder college heeft nu een discussienota evenementenbeleid uitgebracht, waarin wordt voorgesteld evenementen uit te breiden en nieuwe te ontwikkelen. Jaarlijks moet er dan rond € 0.5 mln. meer worden uitgegeven. Nergens staat waar dat geld vandaan moet komen. Dat moet maar geregeld worden bij de “Mid Term Review”, een soort van tussenevaluatie . De gedachte is blijkbaar dat er straks extra geld te besteden is.

Nu is dat afwachten, maar dan nog is het de vraag of dat geld niet elders nodig is.

  • Rond 10 miljoen euro aan uitgaven van het huidige PvdA/CDA/GroenLinks college wordt uitgevoerd op de pof. Je zou extra gelden ook kunnen gebruiken om minder te lenen.
  • Veel uiterst belangrijke uitgaven zijn maar begroot t/m 2017. In 2018 vervallen veel budgetten voor (onderdelen van) veiligheidsbeleid (!), economisch beleid, toerisme en marketing (!), mienskipfonds, gedeelte armoedebeleid, duurzaamheid en onderhoud. Je zou extra gelden ook kunnen gebruiken om deze budgetten ook na 2017veilig te stellen.
  • Er zijn op diverse  terreinen verwachtingen gewekt bij organisaties: hun probleem zou aangepakt gaan worden als er extra geld gevonden was (zoals nog onlangs bij behandeling van de nota sportaccommodaties). Je zou ook naar eerder gedane beloften kunnen kijken.
  • De gevolgen van de grote bezuinigingen op de zorg worden nu duidelijk. Het is wellicht verstandig extra gelden te benutten om de gevolgen te verlichten.
  • Leeuwarden bezit veel grond, bijvoorbeeld in de Zuidlanden, waarvan het de vraag is of het mogelijk c.q. verantwoord is om alle geplande woningen te  bouwen. Wellicht is het verstandig om extra gelden te gebruiken om op de grond afboekingen te doen.

De grootste zorg is echter of er op korte, maar zeker op langere, termijn wel extra gelden zijn om wat mee te doen. PvdA economen Vermeend & van de Ploeg verwachten dat het volgend kabinet 15 miljard extra moet bezuinigen. Leeuwarden zal daarvan ook een gedeelte voor zijn kiezen krijgen.  Leeuwarden laten bruisen? Ja, daar is niemand op tegen. Maar wie betaalt straks de rekening?



Dag 2015


Terugkijken op de Leeuwarder Politiek in 2015 en daar de belangrijkste dingen uithalen is niet ieder jaar even makkelijk. Het was met name een uitvoeringsjaar van het in 2014 gesloten coalitieakkoord van PvdA, CDA en GroenLinks. Een aantal zaken vallen, zo terugkijkend, een beetje op.

De PvdA is, wellicht onder druk van de beroerde peilingen als gevolg van het gesteunde kabinetsbeleid, bezig zich lokaal nadrukkelijk als linkse partij te profileren. Dat lijdt regelmatig tot wedstrijdjes links ver-plassen met GroenLinks en Verenigd Links. Het leidt ook tot een weer meer dogmatische koers. Het leidt ook tot een vlucht naar voren. Nu allerlei leuke dingen doen, scoren, en minder leuke dingen, zoals wie gaat het betalen, naar later doorschuiven.

Deze dogmatische opstelling leidt ook tot confrontaties met het college waarbij in vrijwel alle gevallen het college bakzeil haalt. Het zegt iets over de kracht van de PvdA, maar uiteraard ook iets over de kracht van het college.

Uiteraard leidt dit opschuiven van de lokale PvdA naar links tot spanningen met coalitiegenoot CDA. Die ziet, af en toe wat blaffend of grommend, toe hoe het coalitieakkoord door de PvdA selectief en naar links wordt uitgevoerd. Er is overigens niemand in de raad die geloofd dat het CDA haar wethouders uit het college zal terugtrekken als het CDA-gedeelte van het akkoord niet wordt uitgevoerd.


In een terugblik kan ik uiteraard ook niet om het vluchtelingenprobleem heen. In Leeuwarden heeft de opvang tot nog toe niet tot grote protesten geleid. Ik vraag me wel af of dit komt doordat er geen protest is of dat de sociale druk in Friesland nog zo groot is dat dit protest niet geuit wordt. Met andere woorden borrelt het flink in de vulkaan maar is daar aan de buitenkant nog niets van te zien. Niemand kan ook nog voorspellen wat er gebeurd als deze vluchtelingen zich melden op de woonmarkt en arbeidsmarkt en daar gaan concurreren met burgers die al jaren op een betaalbare woning en/of werk wachten. Het beperken van de vluchtelingenstroom moet, gelet op de spankracht van ons land, nationaal prioriteit nr 1 zijn. Een kruik, ook van acceptatie en gastvrijheid, gaat zolang te water tot hij barst.


Het jaar 2015 was ook het jaar waarin de bezuinigingen weer meer en meer zichtbaar werden. Veel betaalde arbeid verdween doordat de overheid “terugtrad”. Het werk wat er natuurlijk wel bleef moet maar gedaan worden door mantelzorgers, vrijwilligers en de ontslagen mensen, maar nu zonder salaris natuurlijk (in het kader van werkervaring). Oneerlijke concurrentie ligt op de loer en is hier en daar zichtbaar. Maar ja, als je wilt dat al het werk gedaan blijft worden maar daarvoor niet meer wilt betalen moet je truckjes toepassen natuurlijk.


2015 was tenslotte het jaar van de evaluatie van de nieuwe werkwijze van de gemeenteraad.

De beoogde doelstellingen, meer gewone burgers betrekken en minder vergaderen, zijn niet gehaald. De werkwijze is wel veel duurder. Hoewel er uiteraard ook goede kanten aan zitten vind ik dat de kwaliteit van de besluitvorming, en daar zou het om moeten gaan (en niet om de show) er niet beter op geworden. Overigens gaan we wel op de ingeslagen weg door. Maar dat verbaasd me weer niet.


Er was toch nog weer alle reden om grimlachend op 2015 terug te zien.